متولد میزان

۴۳

2012-02-05T00:05:00.000-08:00

طرف ما وزیر فاشیست هست در حد جرگه صلح عنعنوی

د کون هر چیز شله است غیر از معارف

۴۲

2012-01-23T09:36:00.000-08:00

دلار در ایران ۱۹۰۰ تومان شد

اوباما: ای دمت گرم

خامنه ای: Oh Shit

کرزی: آباد باشین

زرداری: Fantastic

۴۱

2012-01-19T04:50:00.000-08:00

شما هم که ماییدین گارو - یا جنگ کنید یا اینقدر حرف مفت نزنید.

این یکی می گوید که تنگه را تنگ می کنم دیگری می گوید با زور نظامی گشادش می کنم.

در صورتی که این یکی زورش نمی رسد - آن یکی هم پولش

۴۰

2012-01-07T11:30:00.000-08:00

۱۰ سال تحمل قدرت چلانی بی سرو پاهای بز چران و بی سوادان فاشیست کم بود که حالا نوبت به آدم خوران پاکستانی زاده رسیده است.

(از نیاکان ماست که بر ماست)

مردم آمریکا هم به مظلومیت حسین بن علی پی بردند

2011-12-03T13:06:00.000-08:00

... و خواستند تا کمکی کرده باشند.

۳۹

2011-11-24T00:49:00.000-08:00

طرف ما و شما و اونها، این محرم و رمضان است که "ملا" را زنده نگه داشته است.

۳۸

2011-11-23T13:46:00.001-08:00

طرف ما، تصمیم گایان چقدر احساس لوی بودن کردند.

عجب توجه ای جلب کردی! کیف کرد؟

مردم را سرگردان کردی و خود را ریشخند!

قابلی را چنگ انداختی دستور دادی به کوک

با خود نگفتی آخر چرا تو را دعوت کردند- ای مشنگ!

کابلستان در رخصتی ها برزخ است.

از برایت رخصتی کردند- مفت چنگ!

امنیت خوب بود - برنامه لایف

لاف جور کن- تم بته- دوستانت را بزنگ!

ترافیکان خاک پر را زنده باد

یادم آمد آن پلیس یخ زده از سرما در دهمزنگ

ما هم اینجا بودیم-تحت کنترول

وضع ما را غم مخور- کمره آمد- قرتک نزن!

راستی تصمیم گای-چه کردی در این سه روز؟

تصمیم ها را گاییدی - نشد اعلان جنگ؟

آمدی با آن مزخرف باورت - آن ۳۹

حذف کردی از ترس ناموست آن کمیته را بی درنگ

نقل هر مجلس شدی - خوشحال باش!

در رسانه عکس خود دیدی - نشرمیدی زرنگ؟

با دوستان مروت با دشمنان مدارا

این را که گفته بود آن- بی چاره شاعر موی قشنگ

تحریم کرده بودند قدرت نداران قار

اپوزیسیون را می گویم- آن رفیقان ملنگ

دیگران را موش و ما را کرد "شیر"

این چه شیری است که می ترسد از پلنگ

جمله پایان می نمایم ای حقیر!

متن بالا را بخوان - بر خود بخند.

۳۷

2011-11-22T10:38:00.000-08:00

طرف ما؛ نان قاق بیار کارشناس فلم ببر

نمی دانم این کارشناسان فلم چرا به جای ارزیابی ٰحرفه ایٰ فلم دیگران نمی روند خود یک فلم حرفه ای بسازند تا این مملکت اینقدر مهتاج نگاه دلسوزانه دیگر کشور ها نباشد.

۳۶

2011-11-16T16:44:00.000-08:00

طرف ما؛ سفیر امپراتوری غرب می گوید که اگر یک روز نیروی نظامی شان در کابل نباشند این شهر انفجار خواهد کرد و اینکه نیروی نظامی ویژه یا همان (اسپشل فورس) وطنمان از ایران و پاکستان به مراتب قوی تر است.

۳۵

2011-10-29T05:36:00.000-07:00

طرف ما؛ جنبش جدیدی به نام ٰبی خیالان مایوس ٰ ایجاد شده است.

تماس از شما نامید ساختن از ما

۳۴

2011-09-22T08:01:00.000-07:00

طرف ما؛ سیاستمدار داریم به تعداد انگشتان دست.

همشان نیز استاد هستند اما نمی دانیم در چه زمینه ای؟

۳۳

2011-08-29T05:49:00.000-07:00

طرف ما؛ مهمانی که می دهی بندگانت نه کار می کنند نه عبادت بلکه:

۱- خشمگین هستند و بی حال.

۲- در بی نظافتی از یکدیگر سبقت می گیرند.

۳- تا دلت بخواد ریا کاری می کنند و کتابت را هر شب چندین بار ختم می کنند بی آنکه کلمه ای از آن را درک کرده باشند.

۴- به دنبال دعوت نشدگان به مهمانی هستند تا درجه توحش خود را نشان دهند.

۵- ملایان بی سواد که گوش مفت پیدا کرده اند نیز هر دم وجود پلید خود را یاد آور می شوند.

۶- لحظه شماری می کنند که مهمانیت تمام شود و به یکدیگر امید می دهند که ۲۰ روز مانده ۱۰ روز مانده و ...

۷- مهمانی که تمام شد آنقدر خوش هستند که هر دم به یکدیگر تبریکی می دهند و کلچه می خورند.

۸- آمادگی برای ۱۱ ماه بعد می گیرند که چگونه رفتارهای بد خود را از سر گیرند.

۹- بعضی شان از فرط پر خوری چاق تر و ملعون تر و بعضی شان از لاغری در حال مرگ.

۱۰ - حال که این نوشته را می خوانند سرشان را به علامت تایید تکان می دهند و به حال خود خنده می کنند و در عین حال می خواهند با دلایل غیر منطقی و تکراری خلاف این وضعیت را ثابت کنند.

۳۲

2011-08-27T03:17:00.000-07:00

طرف اونها، پول ناچیزی برای رفع حاجت روان می کنند.

طرف ما یک عده "مرده گو" با آن پول خر سواری روز قدس می کنند.

۳۱

2011-08-14T04:14:00.000-07:00

طرف ما؛ غیرت افغانی داشتیم که مپرس.

لیکن حالا بجای آن غیرت سکوت کشنده ای اختیار کرده ایم که مپرس.

۳۰

2011-07-13T14:42:00.000-07:00

طرف ما؛ نمی ترسم از تو که بودنت قوت قلب دیگران است.

از او ترسم که جهلش نقطه ضعف توست.

۲۹

2011-07-13T14:41:00.000-07:00

طرف ما؛ تو میراث بدی بودی / به جلدم در آمده بودی

بسوزانم تو را اکبر/ اگر نه در رگم بودی

۲۸

2011-07-13T14:39:00.001-07:00

طرف ما؛ اگر آن روز در ماندم در آن کشتی در آن دریا / کنم فریاد از بدبختی نجاتم ده خداوندا!

من اما یاد دارم که نباشم در چنین حالت/ بسازم کشتی خود را روم تا عمق آن دریا

۲۷

2011-07-13T14:38:00.000-07:00

طرف ما؛ گناهکاران را دوزخی وعده داده اند.

گناه من این است؛ دیندارم.

۲۶

2011-07-13T14:37:00.000-07:00

طرف ما؛ کشتند آرزوهایم را که من نیز خود کشته شوم.

فهرست می کنم نام کشته ها را پیش از آنکه فراموش کنم.

۲۵

2011-07-13T14:35:00.000-07:00

طرف ما؛ جایم معلوم است و نامم تغییر ناپذیر.

بیایید و به جرم آنچه نام می نهید اعدامم کنید تا مانند اجدادم بیهوده زیستن را تجربه نکنم.

۲۴

2011-07-13T14:32:00.000-07:00

طرف ما؛ الفبا را آموختندم تا یاد گیرم الله اکبر را

من اما در کتابچه ام آزادگی را نوشتم و فریاد کردم آزادییییییییییییییی

۲۳

2011-07-13T01:39:00.000-07:00

طرف ما، خوش باوران کوته فکر، خواب امارت می بینند.

سرنوشت نیاکانم آموخت مرا که برخیزانم از خواب غفلت ایشان را پیش از آنکه خود به خواب روم.

۲۲

2011-07-11T00:14:00.000-07:00

طرف ما؛ نااهلان زنا کردند و حامله دار جهل شدند.

کیست آن قابله ی جهد که سقط کند این جنین ملوث را.

۲۱

2011-07-10T12:35:00.000-07:00

طرف ما؛ ٰغلامان پدر نامعلومٰ عزم آمدن دارند.

نامشان در صفحات تاریخ به سان نجاستی بروی کاغذ تشناب درج خواهد شد.

۲۰

2011-07-08T20:04:00.000-07:00

طرف ما؛ برادران ناراض رییس جمهور برادرم را کشتند.

۱۹

2011-07-06T04:13:00.000-07:00

طرف ما؛ شاجان از روی شرم سر تکان می دهد.

می بیند که رییسش زنگ به پای بسته کرده و برای خان می رقصد.

۱۸

2011-07-03T14:30:00.001-07:00

طرف ما، مذهب نیست که سنت است.

سنتی که کمی از آن خوب و بسیاری برگرفته از بدترین سنن دنیا.

۱۷

2011-07-03T13:18:00.000-07:00

طرف ما، دشمن من و وطنم که همان طالبان هستند، خود را مسلمان می نامند.

به عقیده من با این اعمالشان، کافر با درجه خلوص 1000 هستند.

۱۶

2011-07-02T11:09:00.001-07:00

طرف ما، بگذار بیایند به خانه ات و هر چه می خواهند بکنند.
خدا بسیار بزرگ است.

۱۵

2011-07-02T10:54:00.000-07:00

طرف ما؛ ازدواج کن که یک وقتی تمام نشود.

بعدش هم خدا بزرگ است - پیزا خودش پیش دروازه خانه می آید.

۱۴

2011-06-29T11:19:00.000-07:00

طرف ما؛ کانتیننتال هوتل داشت

نا جوان به بهای داشتن ارگ به همسایه فروختش.

۱۳

2011-06-27T11:46:00.000-07:00

طرف ما، می کشند و چپاول می کنند و زور می گویند. بپذیرید که وحدت مولی خدشه دار نشود.

وحدت ملی، یگانه چیزی که در این کشور وجود ندارد.

۱۲

2011-06-26T15:06:00.000-07:00

طرف ما، میهنم مرا امتحان می کند

هر بی عقلی را که حاکم می سازد من تحمل می کنم.

۱۱

2011-06-25T11:05:00.000-07:00

طرف ما، بم بان، جان بگیر، غمی مکوه.

به زبان خوش سر می بریم نمی فامن- این دفعه شیوه ره وحشیانه تر کنیم که بفهمن ما جدی استیم.

۱۰

2011-06-24T11:42:00.000-07:00

طرف ما؛ قصه دموکراسی مفت شد

نتوانستیم هضمش کنیم

۹

2011-06-21T05:32:00.000-07:00

طرف ما؛ دشمن در یک شب دوست می شود

یحتمل دشمن خوب یکی داریم و دوست بد به هزاران

۸

2011-06-20T13:35:00.000-07:00

طرف ما؛ صیغه نظامی امضا می شود

خانه ما راکت نامده - همسایه گوزش رفته

۷

2011-06-19T15:14:00.001-07:00

طرف ما؛ نازی ها مسلح به شتر و گوسفند هستند

مرمی شان جهل است و کینه

۶

2011-06-18T09:22:00.000-07:00

طرف ما؛ الله اکبر گویان می کشد

به کدامین گناه گناه می کند

۵

2011-06-17T11:12:00.000-07:00

طرف ما؛ رهبر زیاد است مثل سگ

به جای من گپ می زند - تصمیم می گیرد - معامله می کند و من همچنان دوستش دارم مثل سگ

۴

2011-06-15T00:43:00.000-07:00

طرف ما، کیف مجاهد کیف بود

قاتل دیگری به نام طالب کم بود

۳

2011-06-14T07:28:00.000-07:00

طرف ما، گر ندانی از باطن سنتی ام

چون به میدان آمدی روشنفکر و غربی ام

۲

2011-06-13T08:26:00.000-07:00

طرف ما، دشمن برادرمه

طفلک برادرم ناراضیه

طرف ما ...

2011-06-12T03:19:00.000-07:00

طرف ما؛ هر کسی قیمتی دارد.

۱ افغانی = ۱۰۰۰ کلدار - ۳۰۰ دالر - ۲۵۰۰۰ هزار تومان

سیاه - سرخ - سبز

2011-05-29T01:33:00.001-07:00

سه ماه قبل برای ساختن فلم مستندی به شهر جلال آباد رفتیم. قوماندانی قول اردوی 201 سیلاب را برای شروع هدف قرار دادیم لیکن آنها ما را به لوای 2 پیاده جلال آباد معرفی کردند. به آنجا رفتیم و با مسولین در این مورد صحبت کردیم.

در ابتدا هزاران سوال از ما کردند و مجبور شدم به بیشتر از 60 نفر توضیح دهم که ساخت این فلم مستند به نفع آنهاست تا بالاخره متفاعد شدند.

یک هیرو اوغو و یک هیرو ازره انتخاب کردم. جالب اینجاست که در ابتدا خود آنها حسین (هیرو ازره) را به من معرفی کردند و در انتها هر کسی مخالفت خود را آشکارا نشان می داد. نمی دانم پس این وحدت مولی در کجا باید نمایان شود. اگر به آن اعتقادی نیست پس ما به نا حق خود را بازی می دهیم.

مواردی که نشان دادنش در فلم کار جالبی نبود:

1- تعدادی از آنها به اندازه ای از طالبان هراس داشتند که به صورت عینی بیان می کردند.

2- یکی از سربازان در لباس اردو و پیش روی دیگر سرتیران به دفاع از اعمال طالبان می پرداخت.

3- هر چه اصرار می کردیم که ما را به صحنه محاربه ببرید تا جنبه مستند گونه فلم بازر تر شود، چنان ما را می ترساندند که مادر طفلش را از ببو.

4- اردو برای آنها مامن امنی بود که هیچ نمی خواستند حتی از جای خود تکان بخورند.

5- می بایست کمی از سختی های پیش روی سربازان جوان را هم به تصوری در آوردم که یک انباق هر لحظه با ما بود و اجازه نمی داد.

6- عبدالولی (هیرو اوغو) در ابتدا موافقت کرد و به خانه شان رفتیم و همراه پدرش مصاحبه کردیم لیکن هنگام بازگشت وی (عبدالولی) از ما خواست تا صحنه های مربوط به پدر را حذف کنیم زیرا که پدر از جان برکفان جناب بی پشت و نسب، سرباز اردوی پاکستان، حضرت گلبدین رذیل است و نمی خواد تصوریش به عنوان پدر یک سرباز اردوی افغانستان نمایش داده شود. عبدالولی با چنان آب و تابی از فداکاریهای پدر برای گلبدین رذیل قصه می کرد که دستانم را به هم می فشردم و افسوس می خوردم. قهرمان فلم ما به کرات از مرمی خوردن پدر از ناحیه سینه آن هم 30 دانه و تداوی دوباره در پاکستان و بازگشت به میدان نبرد و جنگیدن دوشادوش حضرت رذیل می گفت که مرا مجبور کرد تا تصمیم بگیرم با تمام اینها صحبت های هر چند ریاکارانه پدر را حذف نکنم.

7- در صحنه ای دیگر عبدالولی به حسین گفته بود: "حالا که ما بچه فلم شدیم پس دختر فلم چی وقت می آید. اگر از من بخواهند که همراه دختر فلم بازی کنم، من این کار را نمی کنم زیرا که من سرباز هستم".

8- با مشکلات و شلگی تمام آنها را قناعت دادیم که به کنر سفر کنیم - در راه هم از طرف چند تن از بی عقلان قرن کمین خوردیم که خوشبختانه هیچ کس آسیبی ندید و اردو به خوبی آنها را زیر فیر های پی در پی گرفتند. در لوای حمایه کنر هم قوماندانان خارجی و افغانستانی حیران بودند و گفتند که این اولین تیم فلم سازان داخلی است که تا به این منطفه آمدند.

9- نمی خواهم تا با این نوشته ها ذهنیت منفی ایجاد کنم. زیرا که همگی می دانند چه کسانی سربازان اردوی ملی را تشکیل می دهند. جوانانی ساده و بی آلایشی که تا حال دشمن برای آنها تعریف نشده و دستخوش سیاست های حقیرانه و پست خائنین بالا رتبه هستند.

با وجود تمام این موارد باید از همکاری های بی دریغ دوستان ارتشی قدردانی کنم. به همان سان که ایشان همکاری کردند من هم به همان اندازه تلاش کردم تا پردازش این فلم تا حدودی به طبع دل ایشان باشد تا حدی که پا را از اصول مستند سازی فراتر گذاشتم و احساسات خود را دخیل ساختم و فلم در انتها جنبه تبلیغاتی برای اردو پیدا کرد و خود نیز به این عقیده هستم که اردو نیاز به حمایت دارد و این کار کوچکی است در راستای این حمایت.

در ضمن نام فلم را هم "سیاه - سرخ - سبز" انتخاب کردم.

"نامرد" کاغذ پاره ای بروی دیوار تا نمایش بروی پرده سینما

2011-04-23T12:08:00.001-07:00

یادم هست که سه سال قبل در اتاقم نشسته بودم که طرح فلم مستندی به ذهنم آمد. نام تعدادی از زنان فعال در عرصه های مختلف را لیست کردم و تقریبا 20 نام برایش انتخاب کردم که از میان آنها "نامرد" به نظرم جالب تر و با معنا تر آمد. نام در فلم هایم نقش مهمی دارد. در آن وقت به صورت دقیق به ساختار فلم فکر نکردم ولی می دانستم که باید از میان این زنان چند تایشان را انتخاب کنم و داستان را طبق زندگی و گذشته این زنان، مشکلات آنها در رسیدن به اهدافشان و دستاوردهایشان را به عنوان سرمشق و نمونه برای دیگر زنان و دختران طرح ریزی کنم. تمام اینها را نت کردم و به دیوار اتاقم چسباندم تا روزی این فلم را بسازم.

اینگونه شد که از خزان سال قبل (1389) شروع کردم و امسال بهار آن را به اتمام رساندم و در این روزها به فکر مراسم افتتاح آن هستم - این فلم دربرگیرنده زنده گی سه شخصیت توانمند افغانستان است و در خلال زندگی شان سه دوره حکومت کمونیستی، مجاهدین و طالبان و وضعیت زنان در این دوره ها را مرور می کند - به نظر خودم فلم قابل قبولی شده (ماست من ترش نیست) - این سه شخصیت عبارتند از ثریا دلیل، وزیر صحت عامه، سیما سمر، رییس کمیسیون حقوق بشر و شینکی کروخیل نماینده مردم کابل در ولسی جرگه.

پرداختن به این سه تن، کاری بود بس دشوار و مرا وا داشت تا دیگر از شخصیت ها مشهور فلم نسازم که دیگر روز در غم پیدا کردنشان بانم. البته با تمام دشواریهای این کار و مصروفیت های ایشان خوبی هایی هم داشت و یکی از آنها این بود که با هر سه ایشان دوست شدم و از نزدیک مشاهده کردم که چگونه این چند تن برای اثبات حضور زنان در جامعه از جان و دل کار می کنند و زحمت می کشند.

حتی اگر یک دختر و یا زن هم با دیدن این فلم متحول شود و تصمیم بگیرد تا مانند این ها برای همنوعان خود قدمی هر چند جزیی بردارد، من به رسالتم رسیده ام. زیرا به این باور هستم که در تربیت جامعه و در بطن آن خانواده، زنان مهم ترین نقش را ایفا می کنند و زنان باسواد و اجتماعی از داشتن ذخایر نفتی با اهمیت ترهستند.

به زودی زمان و مکان افتتاح فلم را معین می کنم تا علاقمندان برای تماشای آن تشریف بیاورند.

برایش گفتم دست شما درد نکنه

2011-02-16T10:48:00.000-08:00

دیروز به یک شام دعوت شدم - شامی که از خوردنش لذت بردم - البته نه به خاطر مزه اش بلکه به خاطر مناسبتش - نشستن در کنار مسئول مارکتینگ غول اینترنتی دنیا گوگل. دختری برخواسته از پشت ماشین مورد علاقه من جی میل. ‌پسری جوان با چشمان درخشان و سرشار از نبوغ که روی بزنس کارتش نوشته بود مسئول بخش خبری و سیاسی یوتیوب - خانمی پخته سن که ابراز داشت که همراه یک خانم دیگر ازدواج کرده و صاحب دو فرزند هستند (فراموشیدم که وی در کدامین بخش موظف بود)

مرد یهودی خنده رویی که فهمیدن انگلیسی اش با دهان بی وقفه بازش مشکل بود - پسر جوان دیگری که وکیل حقوقی گوگل خود را معرفی کرد. چهره اش مانند هنرپیشه های جوان هالیوودی بود - دختر جوان دیگری که یادم نمی آید زادگاه خود را کدام کشور آسیایی نام برد نیز حضور داشت که حرفه اش مربوط به بخش گوگل ویو و دیگر متعلقات آن بود - در آن طرف لهجه ی همیشه آشنای انگلیسی با پندک از جانب پسر جوان بنگالی به گوشم رسید که از تغییرات جدید در نقشه ساز گوگل برای کابل خبر داد و بعد از تلاش زیاد مکانی را که آنجا بودیم (خانه فرهنگ افغانستان) را در همان آدرس یافته و در گوگل مپ ثبت کردیم.

سوال های زیادی تبادله شد و جوابهای کامل و نیمه کاملی نیز شنیدیم اما مهمترین سوال من از داگلاس (همان مارکتینگ منجر گوگل) این بود که آیا در صورت درخواست کشور ها برای داشتن معلومات بلاگر ها گوگل این درخواست را لبیک خواهد گفت یا نه. وی گفت که مطلقا خیر و من هم پس از کشیدن آهی برآمده از اعماق وجود برایش گفتم دست شما درد نکنه.

از یادم نرود که یک دستت درد نکنه محکم هم نیز به رضا یاوری گرانقدر. معصومه جان ابراهیمی و یونس انتظار عزیز برای فراهم آوری زمینه این دیدار ارزشمند بگویم.

نکته: جهت فخر فروشی و عرض پوزش اینکه نتوانستم کلید کامه و قوس ناخونک را در صفحه کلید مک بوک پروام پیدا کنم به همین خاطر ...

طرف ما عشق همان اس ام اس بازیه

2011-02-11T09:11:00.000-08:00

طرف اونا همه پیادن یه عده سواره

طرف اونا کلکسیون بدبختیه

طرف اونا فاحشه یک زنه خونه داره

جز این کار دیگه چاره ای نداره

طرف اونا جنایتکار تو دانشگاه درس می خونه

طرف اونا عجیبه دانشجو تو زندونه

طرف ما سرباز اردو پولکیه

طرف ما دزدی قسمی زرنگیه

طرف ما رشوت افتخار داره

طرف ما قاچاقچی قاضیه

طرف ما بی سواد، آگاه امور سیاسیه

طرف ما خنده داره، سیاست اشتوک بازیه

طرف ما همه چیز فاشیستیه

طرف ما عجیب نیست. رییس جمهور راضیه

طرف ما وحدت ملی تو خالیه

طرف ما "رهبر بازیه"

طرف ما زن حق اش رو می خواد

طرف ما مرد بودن عالیه

طرف ما دشمن، برادر ه

طرف ما برادر "هم قومیه"

طرف ما انتحاری جایش در بهشته

طرف ما اگر راست بگویند، بهشت کثافت دانیه

طرف ما سنت تو خونته

طرف ما مدرن بودن قانون شکنیه

طرف ما حق خواستن فیصد داره

طرف ما اقلیت بودن بدبختیه

طرف ما آب گل آلود فراوانه

طرف ما تفنگ ابزار ماهی گیریه

طرف ما دانشگاه پوهنوتونه

پلان جوان رسیدن به این مشکل فنی ه

طرف ما آینده دست خارجی بنده مانده

طرف ما خارجی بودن نمی دانم شاید آسانه

طرف ما عشق هم دونر می خواد

طرف ما عشق همان اس ام اس بازیه

طرف ما وحشی بودن قانون داره

طرف ما قانون برای موچی ه

طرف ما بانکداری اسلامیه

طرف ما پیشنهاد رییس بانک، قمار بازیه

طرف ما قهرمان، بازیگر هندی ه

طرف ما بازار هندی جنس پاکستانیه

طرف ما دموکراسی قبیله ایه

طرف ما قبیله داشتن نان داره

طرف ما همه سردرگمیم

طرف ما سردرگمی طاعون داره

طرف ما جاسوسی مثل آب خوردنه

طرف ما جاسوس هم فراوان داره

طرف ما شایعات غذای روحه

طرف ما رزاق مامون داره

وبلاگ نویسی که وزیر شد

2011-01-19T10:57:00.000-08:00

این خبر را امروز در یکی از سایت ها خواندم و برایم جالب بود. این وبلاگنویس که در زمان حاکمیت دولت سرکوبگر و استبدادی تونس دست به نشر اخبار و ویدیو های اعتراضی می زده است، تا قبل از استعفای زین العابدین بن علی رئیس جمهور تونس، در زندان و زیر شکنجه به سر می برده است؛ بعد از سقوط این رژیم، از زندان آزاد شد و به عنوان وزیر جوانان و ورزش سوگند یاد کرد.

اگر تا امروز فکر می کردیم که وبلاگ نویسی در کشور های سرکوبگر به زندان و شکنجه می انجامد، حالا با این اتفاق می توانیم در آینده با امید بیشتری به این کار ادامه دهیم. اگر وزیر نشدیم لااقل معاون وزیر خواهد شدیم.

البته ما هر چه در وبلاگ خود به نشانه اعتراض به بی لیاقتی ها و بی عدالتی های دولت بر حال خود بپردازیم، مثل این است که در هاون آب بکوبیم. نه به گوش کسی می رسد و نه اهمیتی دارد. آنقدر بی حیا هستند که به گفته بعضی "تیر خود را می آورند".

به وبلاگ و پدیده وبلاگنویسی مانند یک بازیچه می بینند و پیش خود می گویند که اینان دیگر از ما چه می خواهند. همین آزادی بیان است که برایشان مهیا ساختیم. دراین نمی دانیم اونترنت هر چه دلشان می خواهد می نویسند؛ چیزی نمی گوییم. دیگر از جان ما چه می خواهند. ( مانند پادشاهان گذشته که می گفتند: " آب و غله شان را که می دهیم باز چرا ناراضی هستند و مدام بلوا می کنند".

در دیگر نظام های استبدادی و فاسد اگر وبلاگنویسی را به بند می کشند، لااقل خوشبینی هرچند منفی هست که وبلاگشان توسط عناصر دولتی کنترل می شود و نظام از این پدیده هراس دارد و وبلاگنویس با در نظر داشت همین هراس می داند که فعالیت او بی نتیجه نمی باشد و در این راستا عزم خود را جزم می کند اما در مملکت ما عوامل دولت فاسد، پرداختن به این پدیده را از روی شکم سیری می دانند و یک شی لوکس که وقعی بر آن نمی گذارند.

یگانه موردی که دولت را مجبور به پیگیری می سازد و برای ما وبلاگ نویسان به سان یک تابو شده است، پرداختن به مذهب (البته در این مرز و بوم بیشتر سنت) است که خط های سرخی را برایمان نمایان می سازد که این خطوط سرخ چیزی نیست جز انتفاد از ابزارهای گروهی خاص که توسط آن مردم سواری کرده و در تمام دوران حیات این کشور به نحوی در قدرت شریک بوده اند؛ از سوارکاری لایت المشایخ در زمان امان الله شاه که منجر به سقوط دولت نوپای وی و به قدرت رسیدن خادم دین رسول الله شد، گرفته تا به بند کشیدن پرویز کامبخش.

برای ایشان مهم نیست که وبلاگنویس دولت را به باد انتقاد می گیرد، خاطرات خود را می نویسد و یا شعر می گوید. برای اینها مهم خدشه دار نشدن شأن و منزلت کسانی است که قضاوت می کنند، به فرزندان مردم آموزش می دهند، خیرات می خورند (البته به گفته خودشان معاش کارشان را می گیرند)، تشخیص می دهند که در چه زمانی چه فتوایی بدهند. بعضی شان هم پوف می کنند و چوف می کنند و کاغذهای جادویی که حلّال همه مشکلات است را تجویز می کنند.

وبلاگنویس بی چاره ای مانند من هم با تمام احترامی که به عقاید دیگران دارد، باید صد بار نوشته خود را مرور کند که مبادا نوشته اش به مزاج حضرت فلان بن فلان خوش نخورد و باعث رنجش خاطر ایشان شود.

فلم 3 دقیقه ای عینک آفتابی

2010-12-12T13:48:00.000-08:00

باز هم یک فلم فستیوال ولی این یکی از نوع فیس بوکی و آن لاین می باشد - فلم عینک آفتابی را در آن کاندید کردم - لینکش را اینجا می گذارم تا اگر کسی دوست داشت برود و آن را بپسندد.

در فلم 3 دقیقه ای عینک آفتابی به مواردی پرداختم که شاید دیدنش برای شما جالب باشد.

فیس بوک

2010-12-08T13:50:00.000-08:00

از وقتی این فیس بوک آمده بازار وبلاگ هم کساد شده و وبلاگ نویسان هم با تمام مقاومتی که در ابتدا از خود نشان می دادند، به این شبکه آهن ربایی با درجه ربایش بالا رو آوردند.

امیدوارم در آینده در سایت بی بی سی نخوانیم که فیس بوک اطلاعات شهروندان عضو این شبکه را به شخص سومی مانند دولت ها یا کمپانی ها می فروشد.

ديکته ناموفق عشق در ايران

2010-11-17T21:21:00.000-08:00

منبع: رادیو فردا

ریا کاری تکراری

2010-11-07T11:20:00.000-08:00

یکی از هموطنان مان در تهران، خیابان ولیعصر قصد داشت ایرانیان را با این کار متحیر کند

اما شاید نمی دانست که ایشان به این گونه ریا کاری ها عادت کرده اند. کسی از آنجا می گذشت.

رو به من کرد و گفت: چند صد متر آنطرف تر یک مسجد.

نکته جالب تر اینجاست که پس از اتمام عملیات ریا کاری، شروع به شستن دستانش با آبی

کرد که کیلومتر ها مسیر را با تمام کثافات می پیماید تا به اننتهای خیابان ولیعصر می رسد.

آغا جان من ایران می روم نه آمریکا

2010-09-22T14:08:00.000-07:00

اول اگوست:

می خواهم ویزای کشور ایران را بگیرم.

ع: بسیار سخت است.

پ: باید در صف ایستاد شوی - بعد ازچند ماه موفق می شوی.

اواسط اگوست:

نامه پارلمان را بردم ولی نچلید.

س: نمی چله بیادر.

ا: از هر جای نامه ببری نمی چله به غیر از چند نفر خاص.

ق: از استاد ربانی ره نامه اش را رد کرده اند - از صبغت الله مجددی را هم رد کردند.

خی از کجا نامه ببرم - نمی تانم در صف ایستاد شوم - وقتش را ندارم.

ق: اگر دلشان نخواهد، ویزا نمی دهند حتی اگر از کرزی صاحب نامه داشته باشی.

د: من که بسیار به راحتی ویزا گرفتم - صبح شنبه رفتم - گفت دوشنبه 2 بجه بیا ویزت آماده است.

س: یک نفر است به نام چیطورکایی زاده، بره دخترا بسیار به راحتی ویزا میته.

من خو دختر نیستم.

س: خی برو در لین ایستاد شو و یا کمشن کار را بته.

اواخر اگوست:

یک ماه گذشت و من همچنان در کابل هستم.

ع: من خو گفتم بسیار مشکل است.

و: من رفتم کمیشن کار پیدا کردم - 850 دالر دادم که در 10 روز برم ویزا بگیره - 500 دالر هم باید تیکت طیاره بخرم.

مگم 850 دالر بسیار زیاد است - با تیکت طیاره می شود 1350 دالر - آغا جان من ایران می روم نه آمریکا.

و: دیگه چاره نیست. تازه این خو ارزان ترینش است.

ح: چند راه دارد- از عالمی بلخی نامه ببری - جلال آباد بروی - از قندهار

م: فلانی رفت جلال آباد ویزه گرفت - البته او نامه داشت - در نامه اش هم نوشته بود که حامل این نامه فرزند نماینده مقام معظم برتری در کابل است.

آ: راستی چرا به این شرکت های زیارتی نمی روی.

ر: کت عرفانی صاحب خود را بگیر در همین کنپاینش - نامه این آدم می چله

اول سپتمبر

جلال آباد هم رفتم مگم اونجا فقط به چند ولایت خاص مثل لغمان، کنر و ... ویزا می داد - به من هم گفت که تو باید از کابل ویزه بگیری

سلام آقای ش - شما خو دست دراز در سفارت ایران دارید - امکان دارد که برای من هم ویزا بگیرید؟

ش: مطمئن نستم - ببینم که چی کده می توانم .

آقای ش ویزا چطور شد؟

ش: قربان، نمی شه - مشکل است - یک چاره کو برت.

در لین ایستاد شدم و بعد از دو روز رفتن تازه به من محبت کردند و گفتند که فورمه جنابعالی به کمیسیون ارزیابی می رود و در صورتی که ایشان تشخیص دادند، به شما زنگ می زنیم. چند روز را در بر می گیرد؟ معلوم نیست- شاید یک ماه، دو ماه یا بیشتر.

ذ: اگر بتوانی از داکتر مدبر نامه ببری کارت جور است.

اواسط سپتمبر

این هم از نامه مجلس سنای افغانستان که نچلید.

ح: دوستی در ایران دارم که می توانم با وی در تماس شوم تا غم تو را بخورد مگم پول کار است.

چقدر؟

500 دالر.

صحیح است - به تماس شو.

ح: چند روز است که زنگ می زنم ولی جواب نمی دهد.

عجب!

واقعا که تمام این مصیبت ها به دستگاه حاکم بی لیاقت و غرق در فساد خود ما بر می گردد - حکومتی که ضعیف بود را باید اینگونه ملتش را تحقیر کرد.

زنده باد مخترع وبلاگ در سرتاسر دنیا

2010-09-02T15:44:00.000-07:00

اگر جوانان افغانستان از بین تمام روزهای سال روزی را باید تجلیل می کردند، آن روز، روز تولد وبلاگ بود. کمی دقیق شوید و ببینید که چگونه وبلاگ در زندگی بسیاری از شما تاثیر گذار بوده است. یادم هست آن روزی را که به یکی از دوستان داشتن وبلاگ را پیشنهاد کردم و در ابتدا وی با بی میلی از نداشتن وقت برای رسیدگی به وبلاگ گفت و اینکه وبلاگ برای آدم های بیکار است و بس. چند ماه بعد همان دوست را دیدم. از وبلاگش گفت و اینکه چگونه وبلاگ توانسته دریچه ای تازه در زندگی اش باز کند. وی می گفت اگر یک روز به وبلاگم سر نزنم احساس می کنم که چیزی را فراموش کرده ام. دوستان زیادی پیدا کردم و کم کم احساس می کنم که به یک نویسنده خوب تبدیل می شوم.

چند ماه قبل به عنوان آموزگار در موسسه نی (حمایت کننده رسانه های آزاد در افغانستان) در پروژه ای تحت عنوان گپ جوان مشغول به کار شدم. هر هفته تعداد زیادی از جوانان کابل را آموزش عکاسی، داستان نویسی، ادیت صدا، ادیت تصویر و وبلاگ نویسی می دادیم. نکته جالب آنجا بود که بیشتر این دانش آموزان، وبلاگ را بیشتر از دیگر مضامین می پسندیدند و بیشتر سوالات آنان درباره وبلاگ بود.

هر کسی برداشتی از وبلاگ دارد. بعضی از آن به عنوان کتابچه خاطرات یاد می کنند. بعضی آن را روزنامه ی انترنتی و بعضی دیگر از آن به عنوان دریچه ای برای ورود به دنیای دیگر یاد می کنند.

خاطراتت را بنویس

عکسهایت را به دیگران نشان بده

از خودت بگو

از عقیده ات حرف بزن

انتفاد کن

تحلیل کن

دوست پیدا کن

مقاله بنویس

داستان بنویس

خبرگزاری شخصی ات را داشته باش

مطالب علمی، آموزشی و معلوماتی را با دیگران شریک بساز

و در کل با در نظر گرفتن قوانین و ضوابط وبلاگ نویسی، هر آنچه دل تنگت می خواهد بکن.

در آخر از فرد یا تیمی که مخترع این پدیده ی ناب بوده اند سپاس گذاری می کنم و امیدوارم به عنوان یکی از کسانی که از وبلاگ استفاده می کند، بتوانم تا آروزها و خواسته های این مخترع گرانقدر را از ایجاد وبلاگ، جامه ی عمل بپوشانم.

و یک تشکری دیگر هم از موسسان خانه فرهنگ افغانستان (معصومه ابراهیمی و یونس انتظار) به خاطر بزرگداشت این روز و ذکر نام نسیم فکرت به عنوان یکی از اولین کسانی که فعالیت های زیادی برای شناساندن وبلاگ به جوانان افغانستان انجام داد و همچنین ایجاد فضایی برای گردهم آوری بلاگرهای افغانستان تحت نام کانون وبلاگ نویسان افغانستان.

از سخنان فلانی

2010-09-02T08:10:00.000-07:00

سیاستمداران افغانی درایت سیاست کردن را ندارند.

سیاستمداران پاکستانی درایت اداره یک کشور دموکرات را ندارند.

سیاستمداران ایرانی درایت داشتن سلاح اتمی را ندارند.

سیاستمداران آمریکایی درایت اداره جنگ هایی که آغاز کرده اند را ندارند.

سیاستمداران روسی هم دیگر درایت بازگشت به دوران اوج را ندارند.

مسابقه عکس برای دموکراسی

2010-08-20T16:18:00.000-07:00

در مسابقه عکس برای دموکراسی از بین هزاران عکس از سراسر دنیا فقط 37 عکس برای رقابت انتخاب شده است که عکسی هم از این بنده حقیر نیز رقابت می کند.
من به عنوان تنها نماینده از کشور افغانستان می باشم و نیاز به رای شما دارم.
لطفا مرا در این رقابت جهانی یاری رسانید
لطفا این پیام را به دیگر دوستانتان برسانید

لینک برای رای دادن http://picasaweb.google.com/lh/view?uname=democracyphotochallenge&cuname=democracyphotochallenge&tags=Voting#5506839243786813122

با سپاس
مصطفی کیا

باز هم پیش بینی کردم

2010-08-01T15:20:00.001-07:00

یا جنگ می شود و یا یک معامله می شود و در هر دو صورت این مردم هستند که قربانی می شوند

خودتان حدس بزنید که جنگ چی و معامله با کی (مربوط به افغانستان نیست)

از من خو گفتن بود

دلیل و برهان و منطق هم پرسان نکو

انسان است دیگه، یگان دفعه حق این را دارد که حدس بزند

این حدس هم شاید از شکم سیری باشد و یا هر چیزی که شما فکر می کنید

به هر حال بعضی اوقات پیش بینی های من به واقعیت تبدیل می شوند

دیر یا زود خواهید شنید

ساختار شکنی به نام محسن نامجو

2010-06-10T13:44:00.000-07:00

محسن نامجو
تولد	۱۳۵۴ تربت جام، خراسان، ایران
زمینه فعالیت	نوازنده (ساز تخصصی:سه‌تار)،خواننده

از همان اولین باری که یکی از آهنگ های وی را شنیدم نظرم را جلبید. با خودم دیالوگیدم که این دگر چگونه ترانه ای است. همش دلم میگیره (صوتی) - همش تنم اسیره (تصویری)

اندک اندک علاقه ام داغ تر شد تا دیگر آهنگ هایش را هم بپیدایم و بگوشم. آهنگ های متفاوت با ایده های متفاوت و نکته عمیق تر داستان زمانی هویدا شد که او را انسانی ساختار شکن و خلاق یافتم. این خصلت بعضی از آدم ها است که از تازه ها استقبال می کنند. این تازه ها هم می توانند خوب باشند و هم بد اما برای همان آدم ها تازه بودنش مهم است.

محسن نامجو که موسیقی سنتی و آواز خوانی را نزد چند تن از زبردست استادان ایرانی آموخت و دیری نگذشت که خود یکی از استادان این رشته شد اما این کجا و آنان کجا.

اینی که تلفیق می کند جاز و سنتی و راک را

قدسیت زدایی می کند و به چالش می کشد خوانندگان دلاک را

دگر پسندان گویند که وی دیوانه ای بیش نیست

و خود داند که وی زیر و زبر کرده است افلاک را

چگونه است که یکی بر می خیزد از میان هزاران سرخورده و مهجور

زیادین جا شنوندگان فریاد برآرند که ببینید این بی باک را.

بعضی از انسان ها عقدهای خود را با خود به گور می برند. بعضی ها هم عقده ها را می پذیرند و تعریف می کنند که اینها عقده نیست و ما آنها را عقده ساختیم. بعضی دیگر هم ابراز می کنند که اینها هستند عقده های من. از گوشه و کنار بعضی ترانه های وی می توان درک کرد که وی نیز جزء بعضی های سومی است و این شهامت اوست که ابراز می کند این عقده ها را. صداهای عجیب و اصطلاحات ظریف. کجای این کار عیب است که یک نفر بتواند هر آنچه در دل دارد بگوید آن هم با شیوه ای خاص. کسی خرده بگیرد که وی توهین می کند و وی استدلال کند که اینها از منظر من توهین نیست و من عقیده ام را بیان می کنم. چه بسا این شمایانید که می خواهید با زور به من عقیده تزریق کنید و هر آن کس گفت نه، من عقیده و اندیشه خود را دارم، شما او را به سخره گرفته و محکوم می کنید.

البته که از منظر من وی تا حال اندیشه ای را بیان نکرده و به اعتراض بسنده کرده است. این صدای اعتراض است که شنیده می شود. این عرض حال است که گفته می شود. گاهی بی مهابا و سرکش و گاهی آرام و سرشار از صداقت. به هر صورت او یکی از میلیون ها انسانیست که می خواهد دنیایی را که برای خود ساخته است به دیگران بشناساند. شاید این گوشه ای باشد از تمام دنیایی که یک انسان می تواند در خود داشته باشد. گاهی به پدیده ی کهنه ای مانند عشق می پردازد:

(یک روز به شیدایی در زلف تو آویزم)

(خود را چو فرو ریزم با خاک در آمیزم)

(وگرنه من همان خاکم که هستم)

(یک روز سر زلف بلوندت چینم بهره)

(دل مسکینم اینم جیگرم اینم اینم)

(یک روز که باشم مست لا یعقل و ترد و سست)

(یک روز ارس گردم اطراف تو را گردم)

(کشتی شوم جاریـــــــــــــــــــــــــــــــی)

(از خاک برآرم تو بر آب نشانم تو)

(دور از همه بیزاریـــــــــــــــــــــــی)

گاهی هم سیاست زده می شود و مدح می خواند: فقیه خوشکله

این عکس وی هم برایم عجیب بود. نمی دانم که وی چگونه با پکل افغانی آشنا شده است.

برگ جدیدی در تاریخ سیاسی افغانستان

2010-06-07T03:06:00.000-07:00

مامای ملت: آبروی ما رفت. شرم به شما.

کاکا امرالله: رفت که رفت. چقدر گفتم که آقای x معتمد نیست. یک لنگش در کابل است دیگه لنگش در پیشاور. خانم y از 24 ساعت 48 ساعت در اسلام آباد خاو است. باز کسایی را که گرفتار کردیم بلبل وری می گن که x و y دست دارند.

مامای ملت: او بچه حنیف زیر دست من کلان شدی. در کل قریه تان کسی کابل را ندیده بود. من تو را وزیر این کشور ساختم.

لالا حنیف: مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــن بـــــــــــــــه شمـــــــــــــــــــــــــا نگفته بودم که دوستـــــــــــــــــــــــــــــــای شمال اجازه نمی تن که کارا درست پیــــــــــــــــــــــــش بره.

کاکا امرالله: ماما جان با این جاسوس بازی که در این مملکت راه افتاده آغای من هم نمی تانه امنیت را کامل تامین کند

هر کدامشان را می برن یک خانه 50 هزاری را در کارخانو و ارباب رود نشان می تن که این از شما است باز همون نفر میایه از خاطر همون خانه کل اطلاعات را بای می ته. با این نفر های تیتی که گردو بغلت جمع کدی نمیشه.

مامای ملت: هر دویتان برای همش رخصت استین

عکس: BBC

بايكوت خبري در روز آزادی بیان با حوادث جالب

2010-05-03T04:48:00.000-07:00

بدون شرح

2010-05-02T00:58:00.000-07:00

این عکس را با اجازه پدر این طفلک با موبایل گرفتم

نامرد

2010-03-28T03:13:00.000-07:00

روز نامرد هم با تمام تکرارها، گله ها و نمیه دل خوشی هایش تمام شد اما نوشتن این مطلب هم خالی از لطف نیست.
در هوتل کانتیننتال بودم. نمایندگان شورای ولایتی از چندین ولایت افغانستان از خوست گرفته تا بامیان نیز آمده بودند. اینها برای مدت سه روز از طرف اداره مستقل ارگانهای محلی دعوت شده بودند تا به قول ما و شما آداب وکیل شدن و در کل از وظایف خود با اطلاع شوند. از طرفی این را هم بدانند که دولتی هست و رئیسی. در روز آخر هم به دیدن رئیس صاحب دولت شتافتند. مانند همیشه وکیلان همان خوانین و ملاکان بودند و از ولایاتی هم افراد حزبی آمده بودند که به زور و پول فلانی ها وکیل شده بودند.

در میان این دید و بازدید ها به مورد جالبی بر خوردم. وکیلی از ولایت خوست با ظاهری نه عجیب بلکه سوال برانگیز. اندامی مردانه و خشن همراه با ظرافت های زنانه. نمی توانستم از کسی درباره او سوال کنم زیرا احساس کردم این هم رسمی از رسومات عجیب ما مردم است که من درباره آن نمی دانم. اینکه زنی کالای مردانه بپوشد. اما دریافتم که این سوال برای دیگران هم خلق شده. بعد از این همه مقدمه گویی:

دختری از خوست که چندین خواهر دارد و برادری هم ندارند. پدر و مادر را از دست داده اند و همه آنها دختران هستند که تنها زنده گی می کنند. و اما حکمینه همان دختر قصه ما بعد از مرگ پدر و مادر به دلیل ترس از همان سنت های نامرد ستیز کمر را بسته کرده و کالای مردانه به تن کرده است که نشان دهد اگر پدر و برادری نیست لیکن دختری هست که جایشان را پر کند. او ازدواج نکرده و از چهره اش می توان فهمید که جوانی را پشت سر گذاشته. نامردی که همراه مردان می ایستد و مرادنه گپ می زند.

حال نمی دانم نام این داستان را چی بنامم. دختر فداکار یا ... در ضمیر ناخودآگاه مردان جای بسی افتخار است که به این می گویند شیر زن. اما به دور از این شعار های حقوق بشری و غیره باید گفت که به این می گویند قربانی. قربانی عرف و عنعنه و غیرت و...

ای کاش بی نهایت هم می بود

2010-02-27T22:51:00.000-08:00

تولدم صفر است

1 را در کتابها خواندم

و خود از آن خاطره ای ندارم

ای کاش 2 جاودانه بود

3 همان است که می آید

به منفی هم فکر می کنم

کسی گفت 4 و 5 را ریاضی دان ساخت

1و 2و 3 در آخر یا 5 می شود یا 4

5 هم خیال است و اوهام

ای کاش بی نهایت هم می بود

اما نه...

بی نهایت زجر آور است

همان بهتر که تا 3 باشد

لطفاً بس کن صدا در آوردن را؟

2010-02-13T01:36:00.000-08:00

تا حال شده که نیمه های شب دوستتان شما را از خواب بیدار کند و بگوید لطفاً بس کن صدا در آوردن را؟
برای من که به امری طبیعی تبدیل شده. نمی دانم از چی وقت من از طرف شب دندانهایم را می خایم. یگان شب آنقدر زیاد می شود که خودم از خواب بیدار می شوم. موارد زیادی پیش آمده که اگر کسی در نزدیکی ام آرامیده بوده، از خواب بیدار شده و گفته که به اندازه ای محکم دندانهایت را می جوی که مرا ورخطا کردی که تا صبح دندانهایت را آدر نکنی. از من سوال می کنند، صبح که از خواب بیدار می شوی دندانهایت درد نمی کند و پاسخ من هم منفی است زیرا که اندکی درد هم احساس نمی کنم.
خودم که نمی توانم صدای ناشی از دندان خاییدنم را بشنوم. دوستان هم زیاد کوشش کردند که صدایش را بکشند که نتوانستند. در انترنت کمی خواندم در همین مورد که ای کاش نمی خواندم. فهمیدم که این یک بیماری است. نام انگریزیش هم «براکسيزم» است.

دندان جویدن مداوم ممکن است باعث ساييده شدن و کوتاه شدن دندان (به ويژه دندان هاي جلو)، آسيب به بیر ها، سست شدن استخوان هاي نگهدارنده دندان و افتادن دندان، دردناک شدن دندان، کوتاه شدن ارتفاع صورت و شکل نازيباي الاشه ها و دندان ها، شکستن ميناي دندان و پرکردگي ها، حساس شدن دندان ها، سردرد و... شود.
علل
- فشارهاي روحي (نگراني، بي خوابي، استرس و اضطراب)
- مشکلات دنداني (مشکلات اکلوژني ناشي از جفت شدن ناصحيح الاشه ها و دندان ها روي هم)
- عادت هاي ناخودآگاه
- آلرژي
- انگل هاي روده يي.

در اين حالت دندانپزشک براي شما وسيله يي به نام «نايت گارد» مي سازد که نوعي پروتز متحرک از جنس پلاستيک مقاوم است که با قالب گيري از دندان شخص ساخته مي شود و بايد شب ها در دهان قرار دهيد. اين وسيله باعث جلوگيري از فشارهاي نادرست و مضر روي دندان ها مي شود. البته در بسياري موارد، استفاده از اين وسيله، به مرور باعث کاهش و حذف عادت دندان جویدن های شبانه نيز شده است. قيمت اين وسيله زياد گران نيست و استفاده از آن جهت پيشگيري از عواقب دندان جویدن ضروري است

در آخر هم به این نتیجه رسیدم که تنها بخوابم و تا فاصله 20 متری من کسی نخوابد.

پلیس به این خوبی باز شما شکایت می کنین

2010-01-19T03:16:00.000-08:00

عكاس هم خودم

چند سانتی فاصله با مرگ

2010-01-06T22:00:00.000-08:00

AP Photo

حکومتی که دین را خودش تعریف کرد

2009-12-30T21:52:00.000-08:00

فکر می کنم بعد از این باید روزشماری کرد برای سقوط حکومتی با منشاء اللهی . حکومتی که جزء جزء آن بر مبنای ارزشهای دینی استوار بود. حکومتی که دین را خودش تعریف کرد و کوچکترین دادخواهی را به بهانه براندازی نظام دینی سرکوب کرد. اینک دیگر کاسه صبر مردم لبریز شد. تمام عقده های 30 ساله یکجا می خواهند تخلیه شوند و به قول خودشان وامصیبتا. دولت پلیسی هم کارساز نسیت زیرا دیگر بمب اتم هم نمی تواند جلوی مردم را بگیرد. قداست ها از بین رفت و حرمتهای ساختگی شکست.
راستی اینکه فکر می کنم به زودی دو رهبر برجسته جنبش اعتراضی هم دستگیر می شوند ولی این کار هم چاره ساز نیست. دیگر رهبران نیستند که تعیین کننده هستند بلکه مردم و در راس آن روشنفکران هستند که مسیر حرکت را مشخص می کنند.
شاید برای شما جالب باشد که چرا مصطفی کیا اینقدر علاقمند سقوط و جنبش و این حرفهاست و اینکه بگویید تو را چی! اگر شما هم در کشوری تولد می شدید و 20 سال از عمرتان را در آن کشور سپری می کردید، مطمئناً شما هم نسبت به آن نوعی تعلق خاطر می داشتید. دیگر اینکه یکی از همسایه های تاثیر گذار در افغانستان نیز همین کشور است پس هر اتفاقی در آنجا می تواند تاثیرات خود را در افغانستان داشته باشد.

کم کم مردم ایران به زور خود فهمیدند

2009-12-29T04:27:00.000-08:00

کم کم مردم ایران به زور خود فهمیدند

خوک سیاسی

2009-11-05T02:24:00.000-08:00

چه نا زیباست یا الیهناس بودن

بدون قدرت تماس بودن

چه بدبخت آن شبی در پیش تی وی

که بینی هر دم خبر از آنفلولانزای خوکی

بترسانند تو را از مرگ و ویروس

که جرات را کشند حتی از بهر یک بوس

چه عاقل آن رییس جمهور و پاچا

که از خوکان هم کند فایده به هر جا

چه احمق آن دانشجویان بی کار

که آیند همی در شار و بازار

چنان بی عقل و احساسی بر آشفت

که جمعی از عاقلان چنین گفت:

اگر باشند اینان جوانان

زمام کشور و آینده سازان

هزار افسوس باید همی خورد

که اندک آبرو را هم چنین برد

از این پس مردمان هوشیار باشید!

نظام دموکراسی را یار باشید

برای حاکمان غمخوار باشید

از این پس از پی هر جنگ و سالار

نگویید رهبر ما این است و بادار

بایندیشید و عاقل مآب باشید

بسان دیگر مردمان آزاد باشید

چنان آزاد و سرمست و مغرور

که در هر مملکت باشید مشهور

از این قوم و نژاد دیگر بپرهیز

که بدبختت کند نا اهل و ناچیز

به هر دفتر به هر جا می روم من

زه من پرسند که من از کجایم

بگویم در دلم که دنبال چی هستی

پدر نالد بس است این گونه رفتار

دگر بی زارم از اینطورگفتار

یک پیش بینی

2009-10-22T03:23:00.000-07:00

مردم رئیس جمهور آینده خود را از میان نخبگان زیر انتخاب کردند:

بعد از این همه تعلل و گفتگو، ضرر و زیان به اقتصاد ، آبرو ریزی مملکتی، از هر کشور یک نفر آمد و راجع به سرنوشت من و امثال من تصمیم گرفت. واقعاً با چه رویی بگویم که من تابعیت یک کشور به نام افغانستان را دارم؟ به این می گویید کشور؟ من که فکر می کنم این سرزمین بسان یک ایستگاه بین المللی است. همه نوع پدیده های زمینی و فضایی می توانند با پرداخت پول موقتاً در این ایستگاه باشند. از باند های مافیایی و تروریستی گرفته تا سازمانهای بین المللی مانند صلیب سرخ و ملل متحد. در ضمن دست کشورهای همجوار این سرزمین هم برای هر گونه مداخله باز است. آخر مگر نمی دانید که افغانها مهمان نواز هستند.

پیش بینی:

در دور دوم حامد کرزی با آرای بالاتر از 50% به عنوان رئیس جمهور انتخاب می شود و باز هم پاچا

عبدالله عبدالله هم بازنده میدان است و جبهه مخالف یا همان اپوزیسیون را تشکیل می دهد

اما سوال اینکه چرا اینگونه شد؟

جوابش آسان است. اینکه باید به گونه ای این آبروریزی را ختم بخیر می کردند و به مردم بیچاره نشان می دادند که رای دادن شان بیهوده نبوده و حق به حق دار خواهد رسید. ( کتابی بگویم که می خواهند مشروعیت از دست رفته را باز بدست بیاورند) در ضمن مگر این همه کشور های دنیا چشم و گوش خود را بسته اند که نفهمند در این سرزمین چه می گذرد و چه وضعیت اسفباری جریان دارد!

به هر حال این شد که انتخابات به دور دوم رفت.

حقا که باید بر نادانان پادشاهی کرد.

2009-09-06T23:39:00.000-07:00

چرا بعضی ها چشم و گوش خود را بسته اند و به خود اجازه می دهند در کارهای دیگران دخالت کنندو به قول خود ما کلان کاری می کنند. دیروز مطلبی را خواندم با این عنوان"ایران از تخلف در انتخابات افغانستان و دولت آینده این کشور می‌گوید "

یکی از مضحک ترین لید های خبری سال بود. نکته اینجاست که سفیراین کشور در کابل با جدیت نظر می دهد و از تشکیل دولت ائتلافی در افغانستان سخن می زند و عداه ای از مسولین روسیاه هم سکوت می کنند. اگر وزیر خارجه ایران و سفیر این کشور درباره هر چیزی غیر از انتخابات و تخلفات نظر می دادند باز هم قابل قبول بود. مثلا چرا کچالوهای بامیان امسال چاق تر شده اند. در حالی که تمام دنیا و اکثریت مردم ایران نسبت به انجام تخلفات گسترده در انتخابات این کشور اتفاق نظر داشته و بر آن اصرار دارند. هر روز چهره دروغین پوشیده از نقاب اسلام و تشیع بر همگان نمایان تر شده و نظام دیکتاتور مابانه ایشان دچار تزلزل شده و ایشان برای دولت آینده ما ابراز نظر می کنند و از تخلف در انتخابات می گویند.

البته باید به این مردمان آفرین هم گفت زیرا که در حین مواجه با موج آزادی خواهی و سرکوب داخلی، به طور سازماندهی شده ای در انتخابات افغانستان سهم گرفته و مقداری از همان خمس ها و سهمیه های امام را که سالانه از قریه های هزارجات توسط مردم فریفته شده اهل تشیع به آن کشور برده می شد را به کاندیدان سوپر مستقل افغانستان تقدیم می کردند و این کاندیدان دلسوز هم بی مهابا به مصرف رساندند و حالا این سرمایه گذاران خارجی حق خود را پایمال شده می بینند و نظر کارشناسانه می دهند. شاید حق هم دارند زیرا که عده ای شیعه و عده ای سنی فارسی زبان در این مملکت هست که نظام ولایت فقیه دخالت در امور ما را مانند انرژی هسته ای حق مسلم خود می داند. شاید بگویید کدام نظام ولایت فقیه؟؟

همان نظامی که به هر بهانه ای اشک مردمش را در می آورد و دائماً از اهداف و آرمانهایی می گویید که خود به آنها باور ندارد. به بهانه دفاع از اسلام و خصوصاً مذهب تشیع دربعضی کشور ها اقدام به تربیت و مجهز ساختن افراد بی کار و عقده ای می کند. با خبر از اینکه مردمش را از سرمایه ملی محروم کرده و بر گرده ایشان سوار شده است. عده ای هم در کشور خودمان از سیاست های ولایت قبیح طرفداری می کنند و افتخار می کنند که نام تشیع را همین مردمان زنده نگه داشته اند. اما کدام تشیع؟ همان که پولش را کس دیگری می گیرد و اتهاماتش را کس دیگری تحمل می کند. همان سیاست شیعی که پولش را قوم الف می گیرد اما جزایش را قوم ب تحمل می کند. همان سیاست شیعی که هموطنانت را با ذلت اخراج می کند، توهین می کند و غرور نشکفته اش را تا مغز استخوانش خرد می کند.یک عده بیسواد را برایتان رهبر می سازند و از او تابو می سازند و شما هم او را پرستش می کنید که اگر بگوید ماست سیاه است شما هم می گویید البته که سیاه است آیت الله فلانی...

در آخر هم برای سرنوشتتان تصمیم می گیرند. عجب سیاستی! پس ایگونه است که مردم اهل تشیع در اکثر کشور ها یا در حال جنگ به سر می بردند و یا قربانی حماقت خود شده اند. در آخر هم به این نتیجه می رسیم :

حقا که باید بر نادانان پادشاهی کرد.

انتخابات زیر سایه حکومت نظامی

2009-08-22T05:06:00.000-07:00

ساعت 11 برای رای دادن به نزدیک ترین حوزه رای دهی خانه ام رفتم و بر خلاف آنچه عقیده داشتم مبنی بر اینکه رای نخواهم داد با این هم رای دادم. شاید افراد زیادی مانند من در روز انتخابات طاقت نکرده و احساس خاصی آنها را وادار کرده تا رای بدهند. خوب خیلی کجکاو بودم تا ببینم که آیا تقلبی صورت می گیرد یا نه. همه چیز عادی بود تا اینکه فردی وارد شد و مسئول را خواست و بعد از نشان دادن انگشت خود، از پاک شدن رنگ انگشتش گفت. من هم شاهد بودم. معلوم شد وی بعد از رای دادن در یکی از حوزه های دیگر کوشش به پاک کردن انگشتش کرده و پاک هم شده. اما اینکه چرا کوشش به پاک کردن کرده و یا به یک حوزه رای دهی دیگر آمده و این ادعا را می کند، نمی دانم. به هر صورت کنجکاو شدم و به همان حوزه که وی گفته بودم رفتم و در آنجا فرد دیگری آمد و همین ادعا را کرد. از او پرسیدم که چگونه این رنگ پاک می شود. وی گفت که پاک کننده وایتکس است. یکی خریدم و رنگ انگشت خودم را امتحان کردم که متاسفانه حق با آنها بود و رنگ پاک شد. هردو انگشت از دو نفری است که رای داده اند اما چپی همان است که پاک شده است.

شب با یکی از دوستان این ماجرا را گفتم. وی خنده کرد و گفت که پاک شدن انگشت که تقلب سختی است. راههای آسان تری بود که نیازی به انگشت هم نداشت. البته که دوستم خودش یکی از کسانی بود که در حوزه رای دهی مسئول بود. وی قصه فردی را کرد که بیسواد بوده و از وی خواسته تا نماینده او شده و هرکدام ریاست جمهوری و شورای ولایتی را او انتخاب کند. دوست بنده هم یا راست یا دروغ، ابتدا از این کار صرفه نظر کرده و بعد از اصرار فرد بیسواد، وی چهار نامزد مطرح را برای وی معرفی کرده و درآخر فرد بیسواد آقای انسان دوست را انتخاب کرده و در شورای ولایتی هم خدا می داند.

داستان های زیادی از اطراف شنیده می شد. اینکه در یکی از ولایت های شمال چند قوماندان مردم را به زور وادار کرده اند تا به فلان کاندید رای بدهند. در جایی دیگر خبر از سرقت صندوق ها و برگه های رای دهی داده اند و هزاران راست و دروغ دیگر. به هر حال تمام شد آن روز به اصطلاح تاریخی اما سوال اینجاست که آیا برگزاری انتخابات با این همه مشکلات و هزینه، کاری سودمند بود و یا ارزشش را داشت؟

از هفته ها قبل انفجار ها شد و، انتحاری ها شد و مردم بیگناه زیادی کشته شدند. کشور در ترس به سر می برد. در زندان کوچک خودمان کابل هم اگر روز انتخابات به سرک ها می آمدین، با یک شهر مرده مواجه می شدین.هر کسی به نحوی در خانه منتظر بود تا خبر ناگوار کننده ای را بشنود. اکثر مردم در خانه محبوس بودند و در شهر سکوت مرگباری حاکم بود. در هر چهار راهی پولیس دیده می شد. برای اینکه تا مرکز شهر بروم مجبور شدم به پنج پوسته امنیتی جوابگو باشم. و هر پنج دفعه هم موترم تلاشی شد. خوب با خود گفتم به این میگویند دموکراسی زوری. با زور سلاح انتخابات برگزار می کنیم و سیاستمداران دیگر کشورها نظر می دهند که افغانستان به سوی دموکراسی قدم دیگری گذاشت. ولی به نظر من افغانستان قدم نگذاشت بلکه افغانستان و مردمش را به سوی دموکراسی تیلا می کنند.

در این بحثی نیست که انتخابات یکی از ارکان دموکراسی است و برای نهادینه شدن دموکراسی در افغانستان، باید لااقل یکی از جلوه های آن یعنی انتخابات را برگزار کرد اما به چه قیمتی؟ اینکه مردم با ترس و لرز پای صندوق رای بروند. اینکه هر لحظه احساس کنند که جانشان در خطر است، یا با مردمی مایوس مواجه شوید. که عده ی از آنها برای اینکه وظیفه قومی را اجرا کنند رای دادند. عده ای مجبور بودند. عده ای تحت تاثیر مطبوعات قرار گرفته و قبول کردند که سرنوشتشان را رای شان تعیین می کند. عده ای هم از بیکاری و اینکه یک کاری انجام داده باشند رای دادند.

دموکراسی افغانی « مانند این است که شما طفلی داشته باشید و به اصرار بخواهید به وی شربت های تقویتی و یا دواهای را بدهید که برای وی مفید است اما طفل گریه کرده و از خوردن آن سر باز می زند ولی شما به زور به وی دوا می خورانید. »

چند عکس از انتخابات را هم در کابلستان ببینید.

کمیسیون مستقل

2009-08-22T04:55:00.000-07:00

خدمات مشورتی تیک تاک

2009-08-11T03:54:00.000-07:00

این هم از شرکت مطبوعاتی من. خدمات مشورتی تیک تاک. البته هنوز تاپه جوازش را که از آیسا گرفته بودم خشک نشده بود که متوجه شدم تاریخ صدور و ختم جواز را غلط نوشته کردند. ولی مهم نیست. به هر حال منظور از خدمات مشورتی در واقع مشاوره در زمینه مطبوعاتی است. اما این تمام کار نیست.

از ساخت فلم های مستند، آموزشی و داستانی گرفته تا تبلیغات تلویزیونی و طراحی مجله، حتی دوره های آموزشی برای کسانی که می خواهند ادیت تصویری و صوتی را در Mac یاد بگیرن. اصلاً این تیک تاک همه فن را حریف است.

این هم از محفل هنرمندان

2009-08-10T00:50:00.000-07:00

دیروز به یک محفل دعوت شده بودم. محفل سینمایی که مدعیان سینمای افغانستان نیز در آن حضور داشتند. چند دقیقه ای را در محفل نشستم. هر کس با دوستان خود در حال حال و احوال پرسی و لاف زدن های همیشگی بود. خسته شدم و بیرون برای تلفون زدن برآمدم. بعد از چند دقیقه صداهای غال و مغال آمد. به داخل محفل خود را رساندم که دیدم به به این سینماگران در محفل خصوصی هم از هنر جدا نبوده و فلم اکشنی در جریان است. یکی از دوستان دیگران را با سلاح تهدید کرده و می گوید که کدام ... به داکتر عبدالله توحین کرده که اینجا ... و تفنگچه اش را به سوی همه نشانه می رود. خیلی خوب بازی می کرد و همگان به وی توجه داشتند. حرکات زنده و پر انرژی ، نور و صدا هم کامل بود که ناگهان فهمیدم تفنگچه طرف من نشانه رفته. گفتم من که رول نداشتم. چون نمی دانستم که سنناریو چیست عکس العمل خاصی نشان ندادم. به خود آمدم دیدم که نه این یک صحنه از یک فلم نیست بلکه واقعیت است. خلاصه خیلی اکشن خطرناکی بود. آن دوست مسلح چند فیر هم کرد که آخر مجبور شدیم برویم و محفل تمام شد.

این هم از محفل هنرمندان.

سنگ کروزر

2009-07-26T00:16:00.000-07:00

سوار بر خری شدم که پایین شدن ازش بسیار مشکل است.
در واقع وقتی یک کار را شروع می کنم و آن را به جریان می اندازم عین این است که برای رسیدن به مقصد راه را می پیمایم. این راه یا دراز است یا کوتاه. با موتر می ری یا با حیوان نجیبی به نام خر. بعضی وقتها از ادامه کاری پشیمان هستی و می خواهی به آن خاتمه دهی ولی نمی توانی. در این کابل و مشکلاتش معلوم است که با موتر به مقصد نمی رسی چون اگر موتر باشد که خیلی زود به هدف می رسی در صورتی که افغانستان کشوری نیست که تو در آن بتوانی با قائده و برنامه ریزی به انجام کاری فایق آیی پس سوار بر خری می شوی که لنگ لنگان به پیش می رود. اگر هم پشیمان شوی اجازه نمی دهد که تا شوی. با گیر 1 حرکت می کند و مانند قطار هسته ای کشور همسایه بریک ندارد. پس بنشین و ببین که این سنگ کروزر تو را به کجا می برد.

گرفتار کردندم و سرباز شدند

2009-07-09T03:52:00.000-07:00

رفتم تا آزاد شوم

دیدند و در بندم کردند
رفتم تا اندیشه کنم
آمدند و مهمانم شدند
گفتم که آزرده ام
شنیدند و افگار شدند
گفتم که چاره چیست
حیله کردند و حلال شدند
گفتم که بردگی را کشتم
خندیدند و ارباب شدند

دویدم تا باز آزاد شوم
گرفتار کردندم و سرباز شدند

می خواهم تا بعد از این کمی آزاد تر باش

2009-07-01T01:07:00.000-07:00

می خواهم تا بعد از این کمی آزاد تر باشم. نمی دانم چرا این زندگی مانند یک موتر است که تو را هر جا می خواهد می برد. یگان وقت تیل خلاص می کند و نیاز دارد تا تو تیلش را فراهم کنی. تکر می کنی که یا خود را اوگار می کنی یا دیگری را. کمی فکر کن که اگر بر این موتر سوار نمی شدی چی می شد. لا اقل مجبور نبودی که در آن تل پرتی یا عوارض آن را بگیری. کمی هم پیاده برو تا بفهمی که پیاده روی هم لذت های خود را دارد.

اگر شما در یک اداره یا موسسه یا هر جایی که شما را مجبور می کند تا راس ساعت ... بیایید و راس ساعت ... بروید پس شما نا خودآگاه بردگی را قبول کرده اید. آیا فکر می کنید که بردگی همان است که در قدیم رواج بود؟ نه. بردگی همین است که مایان را مجبور به کارهایی می کند که در بسیاری موارد مورد علاقه ما نیست. به هر صورت این نیازهای بی حد و حصر انسان ها است که آنها را وادار به قبول اوامر می کند و به آن آموخته می شوند.

الو! PMC

2009-06-24T23:49:00.000-07:00

فلانی:‌الو! الو!

PMC: بله. بفرمایید

فلانی: من فلانی هستم از فلان جا تماس گرفتم

PMC: چی امر و خدمت است برای ما؟

فلانی: ما شنیده ایم که تلویزیون شما بیننده های فراوانی هم در داخل ایران و هم بیرون از ایران دارد

PMC: شما تا حدی درست شنیده اید و تشکر

فلانی: حتی ما شنیده ایم که بسیاری از تلویزیون های افغانستان هم از چینل شما آهنگ ها را ثبت کرده و بعد از برداشتن لوگوی شما آن را در افغانستان می چلانند

PMC: بله متاسفانه. این افغانستانی ها از این شاهکار ها زیاد می کنند و تنها تلویزیون ما نیست بلکه دیگر چینل های فارسی زبان هم از دست اینان در امان نیستند

فلانی: خوب به هر صورت ما از شما تقاضای همکاری داریم

PMC: همکاری؟

فلانی: شما از وضعیت کنونی که در کشور ایران جریان دارد با اطلاع هستید حتماْ؟

PMC: تا حدودی بله

فلانی:‌ ما از شما می خواهیم تا شما هم در حمایت از آزادی خواهان ایران ما را یاری رسانید

PMC: می شود که واضح تر صحبت کنید

فلانی: فقط بعد از این از آهنگ های آزادی خواهانه زیاد تر نشر کنید. همین

PMC: اما این یک کار سیاسی است و ما...

فلانی:‌ این یک کمک است. در ضمن اینکه شما در کدام بانک حساب دارید؟

PMC: نشستیباسلید .وزراجاقل:»ئرجحسلب

فلانی: مسنیااسبنشلسبرشنسرزشازگبشسیابهمع

یک ساعت بعد

فلانی:‌الو

Tv persia: بله

فلانی: به کمک شما نیاز داریم

فلانی: امکان دارد تا شماره تلفون دیگر دوستان رسانه ای که می توانند در این عرصه کمک کنند را به من بدهید؟

از سخنان خودش

2009-06-22T01:30:00.000-07:00

(این مردم به زور خود نمی فهمند)

کمی هم درباره انتخابات ریاست جمهوری افغانستان

2009-06-21T01:39:00.000-07:00

اگر در این روزها در بین مردم پشتون بوده باشید متوجه می شوید که اکثر آنها یا از آقای احمد زی و یا از آقای کرزی حمایت می کنند البته نه مطلقاْ بلکه همان دلایل همیشگی و عوام خوش کن را مطرح می کنند. اینکه آقای کرزی تجربه دارد و اگر شخص جدیدی به جای او بیاید نمی تواند مانند وی از تجربیات گذشته بهره مند بوده و مفید واقع شود و دیگر اینکه می خواهند به شما بقبولانند که آقای کرزی با اکثر احزاب به توافق رسیده و چانس برای دیگر کاندیدان کم است. اما طرفداران احمد زی می گویند که وی روشنفکر است و کارنامه های درخشانی در دوران وزارت خود و حتی دوران ریاست دانشگاه کابل نیز دارد و اینکه وی تنها شخصی است که از حمایت جامعه جهانی برخوردار است. اما اینکه چرا پشتون ها به حمایت از اینها روی آوردند پر واضح است.

مردمان تاجیک هم از آقای عبدالله حمایت می کنند و معتقد هستند که وی بسیار مقتدر در صحنه حضور پیدا کرده و او نیز در وزارت خارجه نشان داد که لیاقت لازم را برای احراز مناصب بزرگ سیاسی دارد (فارغ از اینکه در دوران وی اکثر سفارت خانه های کشور را دوستان آقای عبدالله اداره می کردند). در جواب اینکه آیا افغانستان می تواند پذیرای یک رییس جمهور غیر پشتون باشد یا نه؟! این افراد می گویند که آقای عبدالله دورگه است و نیمه تاجیک و نیمه پشتون است.

سیاستمدارن تاجیک به یک امر باور دارند و آن این است که گرفتن چوکی ریاست جمهوری از پشتون ها تا حدودی دور از ذهن است ولی غیر ممکن نیست. در طول این ۷ سال تاجیک ها نتوانستند تا به قدرت خود بیافزایند که بسی از قدرتشان کم نیز شد اما به گونه ای می توان شاهد فعالیت های آنها برای اتحاد دوباره بود. یکی از این موارد شورای مردم پنجشیر است که جلسه های آنها شما را به یاد لابی یهودیان آمریکا می اندازد. نقطه جدایی فهیم و عبدالله حربه ای برای جلوگیری از این اتحاد بود و باعث انشعاب شد تا تاجیک ها هم به نحوی گمراه شوند تا این اندازه که شنیده شد چند تن از قوماندانان آقای فهیم به او درباره مخالفت با عبدالله هشدار دادند تا حدی که وی را مورد لت و کوب قرار دادند.

در این میان این هزاره ها هستند که در میدان حیران مانده اند. در میان هزاره ها هم چند دسته هستند. دسته ای که از آقای خلیلی حمایت کرده اند و بدون شک از آقای کرزی حمایت خواهند کرد. این دسته نیز انشعابات زیادی داشت. افرای که از همان ابتدا با آقای خلیلی بودند. عده ای که از آقای محقق ناراض شده و به خلیلی پیوستند و عده ای از روشنفکران هزاره که راه پیشرفت و ابراز وجود خود را در پیوستن به آقای خلیلی یافتند. این دسته از روشنفکران معتقد هستند آقای خلیلی در دورانی که گذشت از ثبات سیاسی بهتری نسبت به آقای محقق برخوردار بوده و حمایت از آقای کرزی می تواند جایگاه گذشته آنان را تثبیت کند.

دسته ی دیگر حامیان آقای محقق هستند که شنیده می شود ایشان هم در همین روزها در رابطه با سیاست حمایت از آقای کرزی به دو گروه تقسیم شده اند و گروه جدا شده به آقای عبدالله پیوسته اند.

دسته سوم نیز مانند برگهای خزانی با باد همراه هستند و گروه های کوچکی تشکیل داده و با کاندید های مختلف در حال رایزنی هستند که در این میان می توان به استقبال آقای احمد زی و عبدالله از این گروه های کوچک هزاره یاد آور شد.

نکته قابل توجه اینجاست که در این دوران سید ها (سادات) با جمعیت قلیل خود فعالتر دیده می شوند. بعد از مرگ آقای کاظمی این مردم یکی از مهرهای در حال رشد خود را از دست دادند و این می توانست حضور آنها را از آنچه هست کم رنگ تر سازد اما فعالیت های انتخاباتی این دوره این امکان را برایشان فراهم ساخت تا برای حضور خود در دولت آینده بهانه ای داشته باشند. این مردم پیش زمینه خوبی در استفاده های مذهبی از مردم شیعه مذهب هزاره دارند و این دفعه نیز بازی به همان شکل است.

به راحتی می توان درک کرد که در تمام این کشمکش ها رقابت بین آقای خلیلی و محقق انکار ناپذیر است. در واقع باز هم همان ۲۰٪ امااین دفعه آقای محقق سهم بیشتری از این ۲۰٪ می خواهد.

در جانب دیگر آقای نابغه است. هیچ کس به طور واضح نمی داند این آقا واقعاْ برای ریاست جمهوری می جنگد یا کدام گپ دیگر است. گفته می شود که آقای نابغه هم مهره های مربوط به خود را هم در دولت و هم در بین متنقذین جامعه دارد و حمایت مالی کشور های عرب را هم. اما تنها نابغه بودن می تواند به وی در ادامه مبارزاتش کمک کند یا خیر؟ زیرا از هر کس درباره وی پرسان می شود به نبوغ وی اشاره می کند. حتی اگر به سایت انتخاباتی وی بروید به تحصیلات و نبوغ وی در بیوگرافی اش اشاره می شود و اینکه وی بعد از سالها به افغانستان بازگشته و با دیدن اوضاع وخیم افغانستان می خواهد تا دست بکار شود.

(سید جلال کریم -کاندید ریاست جمهوری افغانستان)

آقای بشر دوست هم از سالها بدین سو به یک مورد اشاره دارد و آن هم حمایت از توده مردم است. به آقای بشر دوست به همان اندازه می توان توجه کرد که حضور وی به عنوان رابین هود افغانستان به تنوع این انتخابات می افزاید. انتخابات قبلی نشان داده که به همان اندازه که دیگر کاندیدان در بین مردم منفور هستند وی از محبوبیت برخواردار است. لا اقل وی می تواند تسکینی باشد برای کسانی که به بی حسی سیاسی دچار شده اند و می تواند انگیزه ای باشد برای حضور این دسته از افراد در انتخابات که اعتماد خود را نسبت به دیگران از دست داده اند.

این هم سایه خدا بروی زمین

2009-06-17T23:18:00.000-07:00

یک رییس جمهور منتخب در کشوری قانونمند و مردم سالار

یک آدم دلسوز که غم همه مردم دنیا را می خورد

از لبنان و فلسطین تا آمریکای لاتین

مدافع اسلام است و دایماْ با عالم غیب در ارتباط است

مانند فلانی یک بکسور خوب است و به دهن هر کس بخواهد می زند

خوب واقف است که اگر در کشورش کسی حقش را می خواهد ناشی از دخالت خارجی هاست

حرف های منطقی می زند

از وقتی آمده محبوبیت کشورش هم در جهان افزایش یافته

راه حل های شگفت آوری برای مبارزه با بحران اقتصادی حال حاضر دارد

به مسلمانان در کشورهای همسایه توجه خاصی دارد و به حقوق آنها در کشور خود احترام می گذارد

یکی از مدافعین حقوق بشر است

از استبداد و خفقان متنفر است

لازم به ذکر است که بسیار محبوبیت هم دارد

نظام ولایت فقیه برنده و مردم ایران بازندگان رقابت ریاست جمهوری در ایران

2009-06-14T01:56:00.000-07:00

یک ماه قبل به یکی از دوستانم در ایران تلفن کردم و بر حسب اتفاق از تحولات و خبر های سر چوک درباره انتخابات ایران پرسیدم. گویا باور همه بر این بود که باز هم محمود احمدی نژاد رییس جمهور می شود. در واقع مانند کشور خودمان مردم از امکانات دولت و دست باز رییس جمهور وقت در تصاحب دوباره چوکی ریاست جمهوری صحبت می کردند. من هم کمی مردد بودم که آیا واقعاْ این اتفاق روی خواهد داد یا نه ولی در طول این یک ماه به این نتیجه رسیدم که نه اینگونه نیست و این همه هیجان ناشی از خواست مردم در آوردن تغییر است و حتی شعار های محمود هم تکراری بود و اینکه تیم قدرتمند سید حسین توانسته تا حد زیادی از رقیب خود پیشی بگیرد. تمام رسانه های خارجی هم به نحوی از انحا به حمایت ازسید حسین پرداختند و شاید این حیرتی که از انتخاب دوباره محمود بوجود آمده نیز ناشی از همین کمپاینهای نا محسوس رسانه های معتبر و به گفته خودشان بی طرف بود. برای ما افغانستانی ها هم فقط همین که در امور ویزای کشور ایران سهولت ایجاد شود کافی است به همین دلیل مایان هم نا خودآگاه خواستار آمدن هر کسی به غیر از محمود بودیم. در تمام این فراز و نشیب ها و رقابتها. مناظره های تلویزیونی و ... باز هم این نظام ولایت فقیه بود که پیروز شد. در واقع پیروز این میدان کسی نبود جز سردمداران ولایت فقیه و بازندگان همیشگی هم مردم ایران بودند. مردمی که برای تغییر آمدند و با دست خود برای خود گور کندند. ۳۴ میلیون آمدند و رای دادند اما نمی دانستند که با این کار همان روزنه های کوچک برای نرمش حکومت را هم از دست دادند زیرا با این کار به دنیا نشان دادند که این حکومت مشروعیت مردمی دارد و ما با رای خود این را ثابت کردیم.به گفته یکی از نامزدهای خودمان « این مردم به زور خود نمی فهمند». در واقع آنها باز هم فریب خوردند. حال اینکه شورش می کنند و خشم خود را اینگونه نشان می دهند اما چه سود.

می توان گفت که علی آقا به عنوان رهبر هنوز آنقدر ضعیف نشده که اجازه دهد دیگر مدعیان پشت پرده مانند علی اکبر و مهدی به این راحتی ها او را از صحنه خارج کنند.

اگر رییس جمهور شدم پلیس بین الملل را ملغی می کنم

2009-06-07T23:53:00.000-07:00

خبر جالبی است

شاید بعضی از شما که اخبار انتخاباتی ایران را تعقیب می کنید نام محسن رضایی را شنیده باشید. اما نامزدی در کشوری که تمام دولتمرادنش خود را ابر مردان تاریخ و از هر گونه گناه مبری می دانند کجا و تحت تعقیب پلیس بین الملل بودن کجا.

من نمی دانم این مردم چه گناهی را مرتکب شده اند که باید تا آخر عمر گوش به فرمان و خموش باشند.

راستی سایت پلیس بین الملل اینجا و رضایی تحت تعقیب هم اینجاست

در ضمن اگر وقت کردید نام نامزدان انتخاباتی خودمان را هم بزنید ببینید شاید اینها هم عین وضعیت را داشته باشند.

رهایی بخش سرزمین ( انتخابات ریاست جمهوری در افغانستان 1388)

2009-06-01T02:03:00.000-07:00

نام من گویاتان است، هفت ساله هستم و 750 کیلو گرام وزن دارم. در یکی از قریه های ولایت سرپل کشور افغانستان چشم به دنیا گشودم. مادرم بعد از تولد من دار فانی را وداع گفت و من شدم یک گوساله منحوس بعدها فهمیدم که چرا مرگ مادرم برای شاجان (صاحبمان) اینگونه دردناک بود. بله مادرم یک ماده گاو تنومند و قوی بود که روزانه 20 کیلو شیر برای شاجان هدیه می کرد و شاجان خیرندیده هم با اضافه کردن 5 کیلو آب، آن را به قیمت خوبی سودا می کرد. علاوه بر آن مادرم در قلبه کردن زمین هم نقش به سزایی داشت و نکته مهمتر اینکه چندین خواهر و برادر دیگر هم به دنیا آورده بود که نمی دانم آنها کجا هستند و یا اینکه تا حال زنده هستند یا اینکه به قابلی پلو و یا دو پیازه تبدیل شده اند. این بود که تولد من مصادف شد با آغاز شوم بختی و کار طاقت فرسا. آن روزها را به یاد دارم که این شاجان ناجوان با بی رحمی به من قلبه کردن را می آموخت و به این خیال بود که من یک شبه به اندازه مادرم می شوم. چند بار مریض شدم به نحوی که از من قطع امید کردند و می خواستند مرا به قصابی محل بفروشند اما چانس با من یار بود که شاجان طمع کار با نرخی که قصاب می داد جور نمی آمد و از فروشم منصرف می شد. راستی یادم رفت بگویم که من هم یک ماده گاو هستم.
از آنجایی که به غیر از قریه خود جای دیگری را ندیده بودم فکر می کردم که دنیا همین است و من در همین جا خواهم مرد اما بخت با من یار بود و من شروع به سفر کردم. اولین سفرم در سطح قریه های همان ولسوالی مان بود. شاید سوال کنید که چطور. خوب یادم هست که بار سنگینی را بر من سوار کردند. نمی دانستم که چی بود فقط کمی بوی رنگ می داد. خوب این بارهای سنگین را به این سو و آن سو می بردم. روزی رسید که این بار را دوبرابر ساختند و من که توان بردن آن را نداشتم بعد از پیمودن نیمی از راه، بار را به بهانه ای به زمین انداختم و ماااااااااااااااااااای بلندی سر دادم که ایهاالناس من دیگر طاقت این همه جور و جفا را ندارم. در حین سر دادن فریاد های اعتراض چشمم به بوجی پاره شده ای افتاد که خودم آن را چپه کرده بودم. داخل بوجی ها تصویر مردی را دیدم که یک دست خود را به نشانه سلام بالا کرده و با دست دیگر چپن خود را نگه داشته. چهره خندان و سرشار از مهربانی. کلاه قره قلی اش هم به چهره اش نمود می داد. یک آن فکر کردم که چی می شد اگر به جای این شاجان لعنتی این مرد مهربان صاحب من می بود و من هر روز به نشانه احترام یک مااااا ی بلند برایش می کشیدم و او هم مرا نوازش می کرد. در خیالات خود غرق بودم که باز هم سنگینی بار را احساس کردم. اما اینبار تمام بار نبود بلکه قسمتی از آن را راهنمای من حمل می کرد. نمی دانستم که شاجان مرا فروخته یا وقف کرده به هر حال از دست او خلاص شده بودم و مسافرت هم لذت بخش بود.

وارد قریه دیگری شده بودیم. هوا گرم بود و بادهای گرم کمر عرق کرده ام را خارش می داد. به طرف یک رستورانت رفتیم و راهنما مرد دیگری را با خود گرفت. از آنجا به یک چوک رسیدیم. شاید نزدیک به 150 نفر در آنجا جمع شده بودند و یک نفر هم با صدای بلند از روی صفه ای برای آنها صحبت می کرد. واقعاً چی گپ بود که مردم در این گرمای سوزان ایستاده و با دقت به حرفهای او گوش می دهند.

من این چهره را می شناسم. این همانی است که در بوجی بود اما چرا عکسهایش در همه جا هست. مرد سخنران هم یکی در دست دارد و به مردم نشان می دهد. شاید این مرد یک دزد و یا یک قاتل است و مرد سخنران به مردم قریه او را می شناساند که ای مردم این همان است که ... اما چرا همه با هم چک چک می کنند!
سوال ها همین طور در ذهنم پاشان بود که متوجه شدم آنها به سمت من هجوم آوردند. یک دم فکر کردم که می خواهند مرا ببلعند اما نه آنها مرا نمی خواستند. بارم سبک تر شد تا جایی که دیگر باری نمانده بود. تصویر آن مرد مهربان در دست همگان بود و با خوشحالی به سمتی هجوم بردند. راهنما و من هم به همان سمت رفتیم. یک مسجد بود. بوی بدی به مشامم رسید. باز هم این مردم قابلی درست کرده بودند. خدا می داند که کدام سیاه بختی قربانی شده بود. همگی در حال تناول بودند و راهنما مرا به طویله برد. تصویر آن مرد از ذهنم خارج نمی شد. از خود سوال های زیادی کردم که در طول سفر هایم این چهره با من همراه بوده و من نمی دانستم. یعنی این مرد کی می توانست باشد. گاو قهوه ای رنگ لاغر اندامی داخل شد. حضور من برایش قابل توجه نبود و به سرعت به گوشه ای دراز کشید. شاید او خسته بود و یا مریض. جرئت نکردم با او صحبت کنم. نکته دیگر اینکه او یک نر گاو بود و نمی توانستم پیش قدم در سلام کردن باشم. چند ساعتی همین قسم گذشت تا اینکه به حال آمد و به من نگاه کرد.

فکر کردم که غذای او را من خوردم و او از این ناراحت است. اما آنطور نبود و بعد از صحبت با او فهمیدم که صاحبش او را به یک قصاب فروخته و امروز آخرین روز زنده گی او است. آیا این اتفاق برای من هم خواهد افتاد یا من به مرگ طبیعی خواهم مرد. چگونه لحظه ای است آن لحظه ای که مفهمی فقط تا چند روز دیگر زنده هستی. دیگر هیچ چیز برایت اهمیت ندارد. می خواهی درنده شوی و دیگران را زیر پاهایت لگد کنی و به هر جا شاخ بزنی و دنیا را دیوانه کنی. آن چه دنیای سیاهی خواهد بود وقتی که تو نباشی.
همین ترس است که همیشه کوشش می کنم که شیرم قطع نشود و یا از علفهای بد مزه را می خورم تا شیرم تلخ نشود. خدایا دوستت دارم که من را یک ماده گاوخلق کردی و می توانم نسبت به نر ها زیادتر زنده بمانم.
نمی دانم چطور شد که از او درباره آن مرد سوال کردم و خواستم بدانم که او کیست. آن بیچاره هم نمی دانست. فقط آنقدر که گفت:روزی شخصی عکس این مرد را با زور سریش و خمیر به بدن او چسبانده و در شهر او را گشتانده و به دیگران نشان داده.
این مرد کیست؟

شب را در همانجا تر کردم و تا صبح هزاران نقشه و پلان طرح کردم تا شاید بتوانم او را از آن طویله فراری دهم اما او انگار که سرنوشت را پذیرفته بود و اعتنایی به پلان های من نکرد.
صبح شد و راهنما سراغم آمد و من را با خود برد. نزدیک یک کوماز شدیم و من را سوار کوماز کردند. چی بد لحظاتی است این کوماز سواری. آن هم اگر ساعتها از ترس ایستاده باشی و این سو و آنسو شوی. چندین بار دل بد شدم و نزدیک خرابی کنم اما مقاومت کردم تا به یک شهر رسیدیم. از سر و روی شهر حدس زدم که به کجا آمدم. بلی این همان شهری بود که همه از آن می گفتند. نزدیک ظهر شده بود. هوا به شدت گرم بود غبار خاک، چشم هایم را می سوختاند. با خودم گفتم این بار اگر شتری را دیدم از او می پرسم که چگونه چشمان خود را برای اینگونه غبار و خاک آماده می سازد. باز هم عکسهای همان مرد بود اما در کنار عکسهای او دیگر افراد هم بودند. در این شهر چه می گذرد؟
به خود آمدم و دیدم که موتر پیش یک قصابی ایستاد کرد. یک لحظه تمام حواسم را گوساله های عریانی به خود جلب کرد که کله پا آویزان بودند. خواستم جمپ کنم و خود را مابین سرک بیاندازم اما نمی توانستم. پیش چشمانم سیاه شد. ناگهان موتر شروع به حرکت کرد و من نفس راحتی کشیدم. یعنی با من چی خواهند کرد. اگر مرا نمی کشند پس چرا به شهر آورده اند مگر من در شهر چه کاری می توانم بکنم که دیگران نمی توانند. موتر پیش یک خانه ایستاد شد و من را پایین کردند. شاید من برای یک محفل عروسی یا یک محفل عزا قربانی می شدم.
یک مرد با ریش های سفید به سمت من آمد. مرا داخل حویلی برد. این همه خلق خدا اینجا چیکار میکنند. همه به من نگاه می کنند شاید هم مرا مانند یک مرغ سوخاری یا گوشت سرخ شده برای بلعیدن می بینند. یک نفر از من عکس گرفت و همه هورا کشیدند. به یک اتاق راهنمایی شدم. طویله نبود قبل از من هم هیچ گاو دیگری در آنجا نبود زیرا که از بویش می توانستم بفهمم. دو نفر با سطل های آب و برس داخل شده و شروع به شستن من کردند.
چند ساعتی گذشت و دروازه اتاق باز شد. مرغی داخل شد و به دنبالش یک گوسفند. شواهد حاکی از آن بود که تمام ما برای قربانی شدن به آنجا آمده بودیم اما اینقدر صبر و حوصله و مراسم شستشو چرا.
شب گذشت و صبح شد. دروازه باز شد و یک نفر شروع به عکس گرفتن از ما کرد. اگر دروغ نگویم از من زیادتر عکس می گرفت. به خود بالیدم. ما را به بیرون خانه بردند و سوار بر یک موتر دینا کردند. عده ی پیاده ما را همراهی می کردند ناگهان متوجه عکس خود شدم. عکس من در دست این مردم چه می کند. یعنی واقعاً این عکس من است؟ اما چرا. آنها عکس مرا به این سو و آن سو می چسباندند و با صدای بلند این را فریاد می زدند:

« کاندید مورد نظر ما همین است
مردان را از این کار چه بیم است»

«مرغ و گوسفند باشد معاون
بسی بهتر از این مردمان امین*است»

«عاقلان رای میدهند بر گاو
که همین رهایی بخش سرزمین است»

نام: گویاتان
سن: 7 ساله
وزن: 750 کیلو گرام
فواید: روزی 20 کیلو شیر خالص
در صورت لزوم حاضر است جانش را برای ملتش بدهد و گوشتش را نثار میهن کند
دارای یک تابعیت (افغانی)

* کلمه امین در اینجا به معنی بی مسئولیت، رشوت خوار، فساد پیشه، فاشیست، بی لیاقت و دیگر معانی که در شعر فوق معنا پیدا می کند

این داستان ادامه دارد...

ما همان های هستیم که از آنجا رانده و از اینجا مانده ایم.

2009-05-19T23:33:00.000-07:00

شاید شما هم آن گزارش سرشار از جسارت را مرور کرده باشید. منظورم همان است که در یکی از سایت های خبری کشور همسایه آمده است و یکی از دوستان به آن پرداخته است. همان گزارشی که هر انسانی و انسانی و انسانی که بخواند به یاد موسیلینی و هیتلر می افتد. این روزگار نیست که مقصر باشد این مایانیم که مقصریم. شاید مایانی که سرزمینی را فروختند و عقل را در پارکینک قریه خود پارک کردند و ادعای قدرت کردند و اکنون فرزندانشان نیز حیثیت ما را به هر بهایی که هست می فروشند.

نوشتن برای مردمانی که حتی پیش پای خود را هم نمی بینند و قدرت را با دزدی و خیانت مخلوط کرده و به نسل های بعد از خود انتقال داده اند، کاری بیهوده است. اشتباه نکنید. طرف صحبت من آنان نیستند که جسارت کرده اند بلکه اینانند که اجازه جسارت دادند. پس به گفتن جملات زیر اکتفا کردم.

من از کجایم؟
آنجا که هویت را می فروشند

یا اینجا که هویتم را کشتند

آنجا که یاد گرفتم آنجایی رفتار کنم

یا اینجا که آنجایی بودن جرم است

آنجا که تولد شدم

یا اینجا که خواهم مرد

من از کجایم؟

آنجا که هر صباحش سردرگمیست

یا اینجا که سردرگمی یک عادت است

آنجا که می گویند کی می روی؟

یا اینجا که فرار کردن لازم است

آنجا که وطن نیست

یا اینجا که می گویند وطن هاست

من از کجایم؟

آنجا که خود را مهمان نواز می گویند

یا اینجا که همگی مهمانند

آنجا که سرشماری ام می کنند

یا اینجا که ۲۰٪ی هستم

من از جایی ام که انسان بودن شرط اول است

picture from: www.wanabehuman.wordpress.com

درباره تصویر فوق چی فکر می کنید؟

2009-05-06T22:49:00.000-07:00

برداشت و نظر خود را درباره این تصویر بگویید و جایزه بگیرید.

تصویر فوق مصداق های زیادی در جامعه امروزی ما افغانستان دارد.

شما بهترین مصداق را بگویید.

جایزه مبلغ ۱۰۰۰ افغانی می باشد.

خدای من همان رحمن و رحیم است نه آنکه اینان ساخته اند.

2009-05-03T23:32:00.000-07:00

گفتند که دوست بدارم

اما چه کسی و چه چیزی را؟

من را

او را

خدا را

گفتند که این کار بد است

اما چرا

خدا گفته

اینها خوب ها هستند

نمی دانم خوب یعنی چی

خوب همان است که خدا می خواهد

خدا کدام است؟

خالق یکتا

کجاست؟

همه جا

مثل هوا؟

پرسان نکو

حالا من می دانم خوب و بد کدام است.

می توانم خدا شوم؟

استغفر الله بگو

استغفرالله

می خواهم خدا را ببینم

باید ریاضت بکشی

این را هم خدا می گوید؟

...

نمازت را بخوان

چرا؟

عبادت خدا است

من همانگونه که می خواهم عبادت می کنم

نمازت را بخوان

اگر نه؟

استغفرالله. به دوزخ می روی

دوزخ؟

نماز خواهم خواند اما از کدام نوعش؟

تسنن یا تشیع؟

هر کدام که هستی

کدام حق است؟

معلوم است که ما حقیم

شما از کدام هستید؟

عادت کردم

به چی؟

نماز خواندن

آفرین

عادت کردم

آفرین

آفرین؟

عینک آفتابی

2009-04-12T23:23:00.000-07:00

من جزو کسانی هستم که در روزهای بسیار گرم و آفتابی حاضرم تا یک نوشیدنی سرد را با یک عینک آفتابی مالچه کنم. خصوصا اگر عینکش هم سیاه باشد و هم ساده. هیچ وقت به این فکر نمی کنم که روزی نمی توانم عینک بپوشم زیرا این چشمها از خودم است از خود خودم و این هم تصمیم خودم. ممکن اگر روزی دلم خواست در زیر باران و یا حتی بدون هیچ نور آفتابی عینک به چشم کنم.

اما این فقط یک عینک است و بس. یعنی کسانی هم پیدا می شوند که با اجازه دیگران ملزم به پوشیدن یا نپوشیدن آن باشند؟
فکر می کردم که دوره برده داری تمام شده است اما غلط فکر کردم. اینکه انسانی بر انسان دیگر حکمفرمایی می کند و او را کنترول می کند. آیا کسانی که زنان را مجبور به پوشیدن چادری می کنند استدلال منطقی برای این کار دارند. من اعتقاد دارم که پیامبر ما حضرت محمد (ص) هم روا دار این گونه اسلام انسان ستیز نبوده است. فرض کنید تمام کسانی که امروز چادری به سر دارند فردا این کار را کنار بگذارند و چادری نپوشند و مانند دیگر همنوعان خود وارد جامعه شوند. آیا این کار آنان باعث اغوا شدن مردان می شود و جامعه به سمت فساد می رود و یا شوهران یا برادران یا فرزندان این زنان بر چسب بی غیرتی می خورند؟ آیا این غیرت اینقدر مهم است که نزدیک ترین افراد به خود را محکوم به بودن در قفس کنیم و به او فلسفه ای را تذکر دهیم که خود ما هم نمی دانیم از کجا آمده است فقط همین قدر می دانیم که این یک عرف است و بس.
تا حال شده است که فکر کنید که زنان چادری پوش از بسیاری از کارهای معمولی محروم هستند. آیا چشمان این زنان ضعیف نمی شود. حتماْ در بین آنها هم هستند اما اگر آنها زیر چادری یک عینک طبی هم بپوشند پس کار چشم آنها زار است زیرا که به اضافه فیلتر عینک فیلتر دیگری را هم هست. ساده ترین مثال: وقتی شما سر یک نفر قهر می شوید اولین عکس العمل شما چهره شما می باشد که نشانگر قهر شماست و در بعضی دیگر این خشونت در چهره بسیار زیاد است. اما درباره زن چادری دار چطور؟
خوب از عینک طبی بگذریم زیرا که در بعضی موارد اجتناب ناپذیر است و دلیل قانع کننده ای هست تا عینک پوشیده شود اما متاسفانه در زیر چادری. اما در رابطه با عینک آفتابی چی. آیا ایشان که زیر چادری به سر می برند حق ندارند که شوق کنند و روزی هم عینک آفتابی بپوشند؟ تا بحال به این فکر کرده بودید؟
این فکر مرا به ساختن یک فلم ترغیب کرد. در این فلم ۳ دقیقه ای من حرفهای دیگری هم زده ام. اگر توانستم با چند تلویزیون داخلی رایزنی می کنم تا امکان نشر آن را داشته باشم.
قابل توجه دوستانی که در انگلستان هستند :
نام فلم: عینک آفتابی
مدت: ۳ دقیقه
زمان پخش: 14 اپریل ، 19:55 از Channel 4

نظمی فی البداهه گفتم ( به بهانه روز زن)

2009-03-11T01:38:00.000-07:00

زنان می میرند

مردان متولد می شوند

زنان می خندند

مردان متعجب می شوند

زنان می گریند

مردان متعهد می شوند

زنان می رقصند

مردان متحول می شوند

زنان می پرسند

مردان متردد می شوند

زنان می پوشند

مردان متضرر می شوند

زنان می فهمند

مردان متنفر می شوند

زنان می بازند

مردان متکبر می شوند

زنان می خوابند

مردان متزلزل می شوند

زنان می غرند

مردان متفرق می شوند

زنان می خوانند

مردان متوجه می شوند

زنان می جنگند

مردان متحیر می شوند

زنان می آرایند

مردان متمسک می شوند

و زنان می روند

مردان متاثر می شوند.

picture from: www.marciomelo.com

انتخابات و سرنوشت من

2009-01-20T01:30:00.000-08:00

قرن ها پیش در سرزمین های دور انسانهایی بودند که تصمیم گرفتند افکارشان را یکجا کنند و در مورد سرنوشت شان تصمیم بگیرند. یک صورت قضیه این بود که انسان تصمیم بگیرد از این پس به جای خود کسی را انتخاب کند و به او این اجازه را بدهد که در تصمیمات کلان به جای او فکر کند و تصمیم بگیرد که این شخص منتخب می توانست یک اشراف زاده باشد ، از طبقه بالا دست جامعه باشد و یا ازنژاد برتری باشد زیرا اینطور تلقین شده بود که اینان در اندیشه، از مردم فرودست عاقل تر هستند و این تفاوت به حدی بود که مردم فرودست حتی به فرزندان خود چنین فرهنگی را می آموختند. صورت دوم قضیه این است که انسان اجتماعی، شخصی را انتخاب کند. این شخص تصمیماتی را خواهد گرفت که در سرنوشت انسان اجتماعی تاثیر گذار است اما این بار لزومی ندارد شخص منتخب حتماً اشراف زاده ، از طبقه بالا دست و یا از نژاد خاصی باشد زیرا سالها و قرن ها مردمان جنگ کردند تا به ما بفهمانند که اشراف زادگی ملاک عقلانیت نیست و انسانها برابر هستند. حال به این می اندیشیم چطور است که یکی از مایان که نه اشراف زاده است و نه سرمایه دار و نه از نژاد خاصی است می تواند همان شخص منتخب باشد.
اشراف زاده گی منسوخ شده است و طبقات جامعه نیز به چند کتگوری فقیر، متوسط و سرمایه دار تقسیم شده اند که نمی توان گفت در این عصر و زمان که شخص منتخب باید از این یا آن طبقه باشد. جدایی از این که طبقه فقیر جامعه معمولاً توان این را ندارند که در تمام عرصه ها، خصوصاً انتخابات منسجم شده و دست به کار شوند.

و اما نژاد
کمتر کسی است که هیتلر را به یاد نداشته باشد و یا راجع به او نشنیده باشد. یک هیتلر گفته می شود و هزاران صفت بد یادآوری می شود که بارزترین این صفات نژاد پرستی است. آیا نژاد برتری هست؟ آیا شما واقعاً تا هنوز فکر می کنید که این نژاد برتر و آن نژاد پست تر است؟ لزومی می بینید که در این باره مطالعه کنید؟ اما گفتن این ضروری است که مردم آلمان همیشه از تاریخ خود سرافکنده اند و همیشه نسبت به کارهای هیتلر ابراز تاسف می کنند.
در این که ما در قرن 21 هنوز پدیده نژاد پرستی را با خود داریم شکی نیست اما در اینکه این مردمان نژاد پرست با چه زمینه هایی چنین گرایشی دارند جای تامل دارد. بازگشت به اصل واژه و معنای اصطلاحی آن در این نوشته نمی گنجد و لزومی برای دقیق تر شدن درباره آن نیست زیرا می خواهیم به تاثیراتی که نژاد پرستی بر زندگی ما دارد بپردازیم.
به افغانستان ببینید، این کشور رنگارنگ از اقوام. به گذشته خود ببینید که هیتلر های افغانی چه کرده اند و چه می کنند. آیا توجیهی برای این رفتار هست و یا همان جواب همیشگی شرایط آن زمان ایجاب می کرد را در ذهن می پرورانید. یادم هست که در چنیدن کتاب تاریخی در مورد افغانستان به این موارد بر خوردم که « فلان شخص که فرد متعصبی بود و از طریق جمع کردن فلان قوم در اطراف خود، توانست جایگاه خود را ارتقاء بخشد». فلان اشخاص و فلان اقوام چه دلایلی در توجیه اعمال خود داشتند و یا دارند. ممکن از دیدگاه ایشان فلان سیاستمدار بسیار زرنگ است زیرا که چطور توانست مردم فلان قوم را طرفدار خود بسازد. این شد یک فرهنگ و این شد یک حربه سیاسی. سیاستمداران ما ( ببخشید یک سوال: اینکه ما سیاستمدار داریم؟ و یا منظور من همان مردم سواران است؟) پس همان مردم سواران ما بهتر است زیرا اگر بگویم سیاستمدار ممکن که مردم ما باورشان شود که ما واقعاً سیاستمدار داریم و به خود ببالند. به هر صورت مردم سواران ما این حربه را محکم گرفته و در کنار حربه های دیگری مانند مذهب و امثال اینها، به مردم می قبولانند که هیچ کس بهتر و روشنفکر تر از یک نفر از نژادشان نمی تواند به نفعشان باشد. ( باید عرض کنم که اقوام، خود زیر مجموعه نژاد هستند).
انتخاب
پدیده ای که با تلاش های مردمان دیگر سرزمین ها به اینجا آمد تا به ما بگوید که جزءی ترین حقوق انسان حق رای است. تا به حال اندیشیده اید که این حق جزء ی چطور در سرنوشت شما دخیل است و یا انتخابات را یک بازی می دانید که شما این بازی را یاد ندارید؟ مطمئناً بازی ساده ای است اما لزومی ندارد شما بازی کنید. شما فکر کنید و بازیگر انتخاب کنید که این بازیگران بتوانند برنده باشند. ملاک های شما برای انتخاب این بازیگران چیست؟
با این مثال منظورم را ساده می سازم. فرض کنید شما کاپیتان یک تیم فوتبال هستید و می خواهید تیم فوتبالی ترتیب دهید که بتواند در مقابل رقیبان داخلی و خارجی برنده باشد. قاعدتاً از انتخاب بازیگران شروع می کنید زیرا این بازیگران هستند که بازی می کنند نه شما. ملاک شما برای انتخاب آنها چیست؟ خوب شوت کند، خوب بدود، خوب بتواند بازی را مدیریت کند، یا خوب بر توپ مسلط باشد؟ اگر شما بتوانید مجموعه ای از این افراد را با خصوصیات فوق گرد هم بیاورید، شما در بازی برنده اید. حال بیاید ملاک خود را تغییر بدهیم. من می خواهم ملاک بازیگران من این باشد که خوب تعصب نشان دهد، مسلمان خوبی باشد، ریش درازی داشته باشد، از نژاد خودم باشد، نمازش را به وقت بخواند و در کل انسان خوبی باشد و با اخلاق باشد. آیا واقعاً شما با این ملاک ها می توانید یک تیم فوتبال قوی بسازید و انتظار داشته باشید که در هر میدان پیروز شود و یا بهتر همان است که بیشتر از اخلاق و دیگر خصوصیاتش، یک بازیکن و فوتبالر خوب باشد. همین مثال را بسط دهیم به انتخاب شما در زمینه ای دیگر. آیا شما می خواهید فرد منتخب شما برای احراز یک پست سیاسی مهم، یک فرد خوب باشد(البته بحث راجع با خوب بودن یک فرد گسترده است و نیاز به توضیح دارد که از منظر شما به چه معناست )، یک فرد از نژاد شما باشد، یک فرد باشد که خوب شعار بدهد؟ و یا شما یک سیاستمدار می خواهید که در بازی های داخلی و خارجی منافع تمام اتباع را در نظر بگیرد و از این معادلات پیروز بیرون آید.
حال برای خود یک معیار درست کنید و افراد مورد نظر خود را با این معیار ها بسنجید. من می خواهم برای خود یکی درست کنم. فرد مورد نظر من نباید تعصب داشته باشد زیرا که این نه به فایده من بلکه با این کار من به دیگران می آموزم که آنها هم از چینل خود دست به این کار بزنند. فرد مورد نظر من باید بداند منافع ملی در کشور ما چی ها هستند و در جهت نیل به این اهداف تمام کوشش خود را بکند. فرد مورد نظر من باید به تمام معیارها و ارزشهای مملکت احترام بگذارد. فرد مورد نظر من تحصیلات علمی داشته باشد نه تحصیلات حوزوی و فقهی. فرد مورد نظر من باید…
با چنین کاری تصمیم گیری برای من کمی سخت می شود. مطمئناً افرادی که خود را کاندید کرده اند، طبق معیارهای من کم و کمتر می شوند و اینجاست که انتخاب آسان تر می شود. با این کار من در قدم اول به خودم خدمت کرد ه ام و در قدم دوم به جامعه خود و با این کار قسمتی از سرنوشت خود را تضمین کرده ام. این کار دو جنبه دارد یکی اخلاقی و یکی عقلانی. اخلاقی به این خاطر که من به فکر جامعه و مردم خود نیز هستم و در تصمیماتم، دیگران را نیز مد نظر می گیرم و عقلانی به این خاطر که منافع و آینده خود را درنظر گرفته ام.

شمعی در اتاقم و مهتابی در بیرون اتاقم

2009-01-10T22:51:00.000-08:00

در یکی از شبهای سرد زمستان وقتی به شمعی که در کنارم در حال سوختن بود نگاه کردم خواستم تا عکسی از آن بگیرم. بیشتر از ۲۰ عکس گرفتم ولی هیچ کدام باب میلم نبود. چندین بار تنضیمات کمره را تغییر دادم ولی آن چیزی که می خواستم نبود این شد که به چنین عکسی رسیدم. شاید دیدن این عکس چندان قابل توجه نباشد ولی اینکه چگونه کمره عکاسی را مانند کمره فلمبرداری حرکت می دادم و حالت نشستنم برای عکس گرفتن برای خودم جالب بود. همان روز بود که یکی از دوستانم به من گفت که : مصطفی عکس چی یک چیزی است. عکس های سال ۲۰۰۶ را مرور کرده بود.

به بیرون از کلکین نگاه کردم و حدس زدم که مهتاب با تمام فراموش شدگی اش بر آسمان شهر نازیبای کابل خود نمایی می کند. همیش دوست داشتم که تصویری از رخ این آفتاب شبانه داشته باشم لیکن هیچ زمانی فرصت نشده بود یا من سستی کردم. مقصد بیرون رفتم و شروع به عکس گرفتن از مهتاب کردم ولی بیهوده بود زیرا تا به تنضیمات مخصوص آن حالت شبانه رسیدم چارچ کمره خلاص شد و به اتاق بازگشتم. روی تخت خوابم دراز کشیدم و به یاد آن شب تابستانی افتادم که از شدت گرما خواب نرفتم و تا ساعت ها به مهتاب نگاه کردم و بعد از مدتی احساس کردم که چهره مهتاب را دیدم. چشمانی دایره ای و لبانی کوچک. ممکن لبخندی هم می زد که من خوشم آمد و باز هم چشم ازش بر نداشتم.

( یکی از همان عکسها)

اگر دروغ نگویم مرا به یاد قواره دختران کارتونی جاپانی انداخت. یعنی مهتاب یک دختر است؟ و قاعدتاْ بعضی می گویند که بله و آفتاب یک پسر است. مگم به نظر من که مهتاب یک زن میان سال است. نمی دانم چرا و چگونه به این باور رسیدم فقط می دانم که از خردسالی بر این عقیده بودم. اینکه چرا ما انسانها خوش داریم همه چیز را چه بی جان و چه جاندار به مونث و مذکر تقسیم کنیم فلسفه در روان ما دارد. با این کار می خواهیم قضاوت خود را نسبت به ایشان دقیق تر کنیم و احساس نزدیکی بیشتری داشته باشیم. حال ممکن از این خاطر است که من می خواهم از زن میانسال زیبایی که با لباسهای سفید در آسمان سکوت اختیار کرده عکسی داشته باشم و بعضی اوقات نگاهش کنم و در آخر هم همان جمله همیشگی را بگویم که « چه عظمتی و خدایی که تو را خلق کرد» .

مسابقه تصویری درباره دموکراسی

2009-01-03T22:48:00.000-08:00

مسابقه تصویری درباره دموکراسی
این جمله را کامل کنید و جایزه بگیرید:
دموکراسی یعنی...؟

این مسابقه تا آخر ماه جنوری اعتبار دارد. خلاصه می توانم بگویم که شما یک ویدئو درباره اینکه راجع به دموکراسی چی نظر دارید و اینکه در کشور ما افغانستان به نظر شما دموکراسی یعنی چی؟ شما نظرتان را از طریق این ویدئو به داوران این مسابقه نشان می دهید.
این ویدئو می تواند فلم مستند، داستانی، اکشن، انیمشن و یا... باشد
مدت زمان این ویدئو 3 دقیقه می باشد
شرایط خاصی برای شرکت در این مسابقه نیست
بعد از ساختن ویدئو آن را در سایز کوچک در سایت یو تیوب انداخته و شامل مسابقه می کنید
برای دانستن شرایط مسابقه و دیگر جزییات آن به اینجا بروید.

متولدین ماه میزان بدرنگ تر استن

2008-12-30T03:33:00.000-08:00

نامهای جالب و پر معنایی برای این وبلاگ پیشنهاد شد مثل: دلکده، هفت روز، نی نامه ، داغستان، آفرینش و ... هنوز هم کماکان دوستان لطف کرده و ایمل می کنند که باید در همین جا بگویم شکراْ.
خوب قسمت نبود که من یک موبایل نوکیا و 1000 افغنی ناقابل برای شما دوستا تحفه بدهم. این نامی را که می بینید خودم انتخاب کردم. لطفاً فکر نکنید که من خودبین هستم و در آخر هم گپ گپ خودم است، نه والله. گپ در اینجا است که من واقعاً متولد ماه میزان هستم و فکر می کنم که کسانی که در این ماه تولد شدن، یک قسم دیگه استن مثلا کینه توز تر، خودباور تر یا چی می فهمم بدرنگ تر استن. به هر صورت تشکر از اینکه به من لطف کرده و نام های زیبایی پبشنهاد دادین. در ضمن مطالب زیر همان هایی هستند که به صورت پراکنده از دیگر طرق نشر می کردم و تعدادی از آنها را در اینجا آوردم و بعد از این هم ایضاْ.

خواهم نوشت که این ماه میزان چی یک ماهی است.

در آینده پیش وجدان خود سرافکنده خواهیم بود

2008-12-25T10:48:00.000-08:00

در آینده پیش وجدان خود سرافکنده خواهیم بود

چهارشنبه ۳ دسمبر ۲۰۰۸ مشاور ارشد وزارت خارجه افغانستان به دانشگاه کاتب آمده بود. کنفرانسی درباره حل منازعات بین المللی برگزار شد و ایشان درباره انواع منازعات در نظام بین الملل و طریقه برخورد با این منازعات برای دانشجویان رشته علوم سیاسی صحبت کردند. سوالات زیادی در ذهن داشتم و می خواستم جواب های قانع کننده ای را از ایشان به حیث یک مشاور ارشد در یکی از کلیدی ترین وزارت خانه ها دریافت کنم. در آخر ایشان فرصت این کار را فراهم کرده و سوالی درباره منازعه بین افغانستان و پاکستان به این طریقه پرسیدم: سوال: داکتر داوود مرادیان شما درباره منازعه بین افغانستان و پاکستان اشاره ای داشتید. نقطه اصلی منازعه ما با پاکستان بر سر خط تلسم شده دیورند است. طبق گفته خودتان آیا در حل این منازعه کشور افغانستان در کدام مرحله قرار دارد؟ آیا ما این منازعه را انکار می کنیم و یا مدیریت؟ و آیا ابزار مشروع داریم تا بتوانیم منازعه را به نفع خود حل کنیم؟ آقای مرادیان لبخندی زد و گفت که تعدادی از دولتمردان یعنی اکثر ایشان منازعه دیورند را انکار می کنند و عداه ای نیز در تلاش هستند تا این منازعه را مدیریت کنند و… در واقع داکتر مرادیان به قسمت دوم سوال که مد نظر من بود جواب ندادند و اینگونه شد که درک کردم خود ایشان هم به نحوی این قضیه را انکار کردند و به سادگی از آن گذشتند.

چرا همواره ما در انکار و گریز از واقعیت هستیم؟

کمی باندیشید که در کوچه و بازار و حتی در بین خود، کشور پاکستان را مورد حمله قرار داده و تمامی معضلات را در افغانستان به پاکستان نسبت داده ایم. عده ای نیز کشور ایران را مقصر دانسته و عده ای نیز کشور های همسایه را به گونه های مختلف در مسائل افغانستان دخیل می دانند. در ابتدا بعضی از تحلیل ها به نظر درست می آیند و بدون شک دخالتهای خارجی برای ما واضح شده است لیکن تا بحال به این فکر کرده اید که ما عادت کرده ایم که با جزم اندیشی خودخواهانه خود و بدون اندیشه خود را تبرئه کنیم!؟ چرا ما باید به این عقیده باشیم که کشور های همسایه نباید در امور ما دخالت کنند؟ چرا در بین خود به آنها حمله می کنیم و غیرت همراه با جهالت خویش را به رخ یکدیگر می کشیم که ما افغانها اینگونه ایم و آنگونه ایم و اگر فلان کشور دستش کوتاه شود افغانستان گلستان می شود. به خود بیاییم و این جهالت را کم کنیم. تصور کنید اگر ما در موقعیت کشور ایران و یا پاکستان می بودیم، آیا آرام و بدون هیچ گونه ارتباطی با دنیای خارج به زندگی ادامه می دادیم؟ مطمئناً نه زیرا ما نشان دادیم که در گذشته چطور به همسایه های خود حمله کرده و آنها را چپاول کردیم. حال با کدام خیال واهی انتظارات بیهوده دارید. یکبار از خود سوال کنیم که ما چرا این اجازه را به آنها می دهیم که اینگونه ما را تخت فشار قرار دهند. آیا به خود زحمت این را داده ایدم که فکر کنیم از کجا باید شروع کنیم که تا چند سال آینده لااقل بتوانیم در معادلات منطقوی، کشور تاثیر گذار باشیم. آیا می دانید منافع ملی افغانستان چی ها هستند؟ آیا ما ملت شده ایم و یا به کشور های همسایه اجازه می دهیم که همچنان در سرزمین ما تاخت و تاز کنند.
ابزارهایی که کشورهای همسایه برای ما تدارک دیده اند
کمی دقت کنید متوجه می شوید که اسلام را تبدیل به یک ابزار کرده و کوچکترین منافع ما را پایمال می کنند. اسلام ما این نیست . اسلامی که مانع پیشرفت افغانستان باشد و منافع ما را حرام بداند، اسلام نیست. چطور است که کشور پاکستان از دالرایالات متحده آمریکا صاحب سلاح اتمی می شود لیکن اگر در افغانستان مصرف شود یا مافیا آن را می بلعد و یا ملاهای دروغین آنرا حرام خوانده و استفاده از آن را برای مردم عادی برابر با ارتداد می دانند. ما با دین خود مشکلی نداریم. ما با مفسرین تعلیم دیده بی سوادی مشکل داریم که سنگ های زیادی را پیش پای ما انداخته و می اندازند. ما اسلام وارداتی نمی خواهیم. غیر از اینها، به اطراف خود ببینید که خائنین و وطن فروشان افغانی چگونه با قیمت ارزان خود را و ما را می فروشند. این است آن غیرت افغانی؟ اگر این غیرت ما است پس لعنت به این غیرت. ما این گونه غیرت را نمی خواهیم. اگر ما چنین پیش برویم حتی یک ترکاری فروش هم می تواند پیش بینی کند که آینده چندان خوبی نخواهیم داشت. پس اینگونه است که ما بسیاری از منازعاتی را که حل آن به فایده افغاسنتان است را انکار می کنیم و نه به خود اجازه می دهیم، نه به دیگران تا فکری به حال این آشفته بازارکنند. نمی دانم چرا هر کسی در افغانستان می خواهد پیشرفت کند، یا تعصب را در پیش می گیرد یا خائن وطن فروش می شود که متاسفانه به پیشرفت هم دست پیدا می کند. اما این پیشرفت نیست این حماقت است، این خیانت است و جهالت. در واقع ما منافع شخصی خود را به منافع ملی ترجیح می دهیم.

در آخر می توان گفت که این خود ما هستیم که سرنوشت خود را می سازیم نه هیچ کس دیگر. به این نایندیشید که مطمئناً کشور ما غنی از منابع طبیعی است و این یکی از دلایل محکم حضور کشورهای خارجی در افغانستان است. این یک چانس است که افغانستان در حال حاضر در نظام بین الملل مورد توجه قرار گرفته است. اینکه رییس جمهور ایالات متحده آمریکا یکی از شعارهای انتخاباتی خود را متوجه افغانستان می کند و توجه جامعه جهانی را متوجه کشور ما می کند و اینکه بعد از سالها دولتمردان ایالات متحده به این نتیجه رسیدند که پاکستان سیاست دو گانه ای را بازی می کند. نکته اصلی این است که کشور پاکستان موقعیت خود را رو به ضعف می بیند و در قبال آن ما باید بکوشیم تثبیت موقعیت کرده و نشان بدهیم که ما قابلیت جایگزینی را بجای کشور پاکستان داریم. اما اگر به تعصب خود ادامه دهیم و سعی در فاشیستی کردن قومیت خود کنیم و خائنین را همراهی کرده و تفکر یک انسان بی مسئولیت را در قبال این آب و خاک در پیش بگیریم و یا اینکه در مافیای اقتصادی و دیگر مافیا سهیم شده و وجدان خود را آسوده از این مصیبت ها کنیم، پس دیگر نیازی به نقاب زدن و ابراز تاسف کردن هم نیست. رگ غیرتتان را بیهوده نپندانید و شعار هایی را که به آن اعتقاد ندارید ندهید تا دیگران بدانند که روی چه کسانی حساب باز کنند و خود دست بکار شوند.

دیگر چیزی برای از دست دادن نداریم. کاری نکنیم که دیگر روز پیش عقل و وجدان خود سرافکنده از این باشیم که هیچ وقت از ایشان استفاده نکردیم. عجولانه تصمیم نگیرید. عاقلانه تصمیم بگیرید.

از ما برای ما

2008-12-25T10:46:00.000-08:00

از ما برای ما

مردم چند قریه در کنار یکدیگر زندگی می کردند.قریه سیاه، قریه سرخ و قریه سبز. قریه های سیاه و سرخ روز به روز پیشرفت می کردند و قریه سبز هنوز در همان مقطع زندگی می کرد. قریه سبز از لحاظ جغرافیایی در موقعیت بهتری قرار داشت به همین سبب خود را ملزم نمی دانست تا همراه با پیشرفهای روز پیش رود. روزی اهالی قریه سرخ تصمیم گرفتند تا به قریه سبز حمله کنند و اراضی آن را از آن خود کنند تا هم به دامنه اراضی خود بیافزاید و هم از موقعیت قریه سبز استفاده کنند. قریه سرخ حمله می کند و قریه سبز را از آن خود می کند. مردم قریه سبز که خود را ناتوان می بینند تسلیم می شوند. اهالی قریه سیاه از ماجرا باخبر می شوند.دشمنی دیرینه ای بین قریه سیاه و سرخ وجود داشت. اهالی قریه سیاه که این وضعیت را مشاهده می کنند در پی چاره می شوند تا هر طور شده قریه سبز را از آن خود کنند و اینان صاحبان قریه سبز باشند. اما این کار امکان پذیر نمی باشد زیرا قریه سرخ ازهر لحاظ قوی تر می باشد پس اندیشه می کنند. چند تن از اهالی قریه سیاه شب هنگام به قریه سبز رفته و همراه چند تن از جوانان قریه سبز صحبت کرده و در پی آن پیشنهاد می کنند تا به کمک قریه سیاه اهالی قریه سرخ را از سرزمین خود بیرون برانند. جوانان کم تجربه هم این پیشنهاد را قبول کرده و اعتراض ها علیه قریه سرخ آغاز می شود. جنگ بین جوانان کم تجربه و قریه سرخ سالها دوام یافت تا اینکه قریه سرخ تصمیم گرفت و از قریه سبز بیرون آمده و دوباره به قریه خود ( سرخ) بازگرشتند. در طول سالهای جنگ جوانان جنگجو از طرف قریه سیاه پشتیبانی می شدند و پس از پیروزی بر قریه سرخ تصمیم گرفتند تا خود صاحبان این قریه سبز شوند. از همین سو شروع به مخالفت همراه کدخدای قریه خود کردند. کدخدا چندین بار آنها را از این کار بر حزر داشت اما جوانان کم تجربه، دیگر آن جوانان پاک دل روستایی نبودند و هر کدام به یک مرد جنگی تبدیل شده بودند. آنها تصمیم گرفتند تا کدخدا را کشته و خود زمام را به دست گیرند که چنینن هم کردند. بعد از اینکه کدخدا از بین رفت آنها به پیروزی دیگری دست یافتند. حال به جای کدخدا کدام یک از این جوانان کچالو خور لیاقت کدخدا شدن را داشت؟ این سوال طرح شد و اینان بر سر همین مسئله با هم دیگر شدند. سالها درگیری بین اینان جریان داشت. چند صباحی یک از آنان و چند صباحی، دیگری در جای کدخدا امور را پیش می برد. تا اینکه دیگر قریه ها درک کردند که این جوانان خام، قادر به رهبری این قریه نمی باشند. این شد که دخالتها در امور قریه سبز از طرف قریه های دیگر شروع شد. دیگر نام قریه، سبز نبود زیرا سبزی و آبادانی نبود.
بعد از سالها قریه سیاه که یکی از قدرتمند ترین قریه ها در منطقه محسوب می شد، متوجه قریه سبز شد و فهمید که حال، این قریه براحتی در چنگ شان است، پس به قریه سبز حمله کردند و این قریه را از آن خود ساختند.
مردم قریه سبز که از جنگ خسته شده بودند دیگر توان این را نداشتند که مبارزه کنند. قریه سیاه آمد و وعده داد که قریه ویران شده سبز را دوباره مانند گذشته آباد کند. سالها از آمدن اهالی قریه سیاه به قریه سبز می گذرد اما مردم قریه سبز آبادانی چندانی را ندیده اند. حال آن جوانان کچالو خور دیگر پیر شده اند لیکن در قریه زندگی می کنند و هر کدام خود را صاحبان زمین های وسیعی از آن قریه می دانند و اخراج قریه سرخ توسط ایشان را جزئی از افتخارات خود می دانند. قریه سبز تبدیل به یک گورستان خاکستری شده است.

در این داستان جزم اندیشی و کوته نگری مردم قریه سبز باعث شد تا هیچ وقت قریه خود را مانند گذشته نبینند و سرنوشت خود را سیاه سازند.

عده ای از آن سوی کره زمین به این جا می آیند و به ما می گویند که دموکراسی آورده ایم، صلح آورده ایم، آبادانی آورده ایم در صورتی که همینان بودند که این سرزمین را به این حال در آورده اند. همینان هستند که عده ای از هموطنان مان را به بهانه های مختلف شکنجه می کنند و به بهانه تروریسم هموطنان مان را بمبارد می کنند. طلبان را برای ما دشمن می سازند و به مردم بومی می قبولانند که طالبان باعث پس رفتگی شماست. اردوی ملی را در یک سطح نگه داشته اند و از طریق رسانه ها به مردم می باورانند که اردوی ملی را تقویت می کنیم. می گویند که ما دوست شما هستیم و از شما محافظت می کنیم در برابر هموطنان خودتان.دولت ملی را ضعیف و بیمار نگه می دارند. در تمام دنیا اعلان می کنند که میلیاردها دالر کمک کردیم و باز توسط عوامل خودشان پولشان را پس می گیرند. ذخایر ما را در جنوب تخلیه می کنند و همیش می گویند که امروز حمله کردیم یک ولسوالی را گرفتیم و دیروز از ما پس گرفتند. چه کسی باور می کند کشوری که می تواند در یک زمان چندین کشور دیگر را تحت تصرف خود بیاورد، به کمک دیگر کشور های قدرتمند نمی تواند یک ولسوالی را پاکسازی کند. هر کدام از اینان طالبان مخصوص به خود را در قندهار دارند. سران مملکتی ما مانند بازیچه ای برای آنها می باشد. اگر روزی درک کنید که این سیاستمداران چگونه زندگی انسانهای زیادی را نابود می کنند و خود به جهالت و حماقت انسانهایی مانند ما خنده می کنند، به فکر فرو می روید. هیچ کاری از دست ما بر نمی آید زیرا اینقدر ما را ضعیف ساخته اند که اگر روزی یکی از تابلتهای مورد نیاز را به ما نرسانند و ما را به حال خود وا دارند، ما مرده ایم. اهالی قریه سبز حال دیگر اهالی نیستند بلکه انسانهای ناچیزی هستند که به دستور کدخدای قریه سیاه کشته و شکنجه می شوند. دموکراسی و تروریسم را بهانه کرده و هر کشوری را که بخواهند تهدید می کنند. قریه های سبز زیادی را ویران کردند و می کنند. قریه هایی که روزی حسرت داشتن قریه سبز را داشتند، حال آب را بروی ما بسته می کنند تا زمین های زراعتی ما خشک شود و محصول ندهد.

این است نتیجه کاری که خود ما مسبب آن شدیم

جنگ واقعی در راه است

2008-12-25T10:45:00.001-08:00

جنگ واقعی در راه است
این روزها احساس ناخوشایندی مرا آزار می دهد. هر بار این فکر ذهن مرا مشغول می کند، نمی توانم ذهنم را متمرکز کنم. کار، درس، تفریح و تمام پلان هایی که برای آینده طرح کرده بودم در ذهنم به گوشه ای رفته و منزوی می شوند و جای خود را به تشویش، نگرانی و ترس از آینده می دهند.
شاید در این روزها شما هم این احساس بد را تجربه کرده باشید و بوی وحشت بر انگیز جنگ و خونرییزی به مشام شما هم رسیده باشد. بله دوستانی که اخبار را تعقیب می کنند، درک می کنند که من راجع به کدام موضوع گپ می زنم. همان موضوعی که در این روزها شواهد و قراین آن را جدی نشان می دهند.
باز هم ایران و آمریکا و باز هم اخبار گوناگون راجع به رویارویی این دو. این بار حتی خود ایرانی ها هم قضیه را فهمیده اند و تا حدودی دست و پاچه شده اند. اگر عاقلانه و به دور از تعصباتی که اکثرما افغانها نسبت به ایران داریم، قضیه را بنگریم، می فهمیم که عواقب بدی هم دامنگیر افغانستان خواهد شد. اگر صرف افغانستان را نام می برم از این خاطر است که این مملکت زیر بار مشکلات غرق است و جنگ ایران ...
ممکن پیش خود بگویید این بار هم آمریکا می خواهد مانند گذشته جنگ روانی براه بیاندازد ، ولی نظر من و بسیاری از شما این نیست زیرا جنگ روانی یکی از حربه ها بود و تا حدودی موفق هم بود. این که ایران یک خطر واقعی برای غرب است، این که اگر ایران به سلاح اتمی دست پیدا کند برای تمام دنیا خطرناک است و ... تمام اینها مانند تابلت به مردم تمام دنیا خورانده شد وتا حدودی این تابلت ها اثرات خود را بر ذهن مردم دنیا گذاشته است. تمام رجال سیاسی می دانند که رسانه ها نقش خود را خوب ایفا کرده اند و توانسته اند ایران را در این چند سال در ذهن مردم منفور جلوه دهند. این را هم از ذهن خود دور کنید که ایران قوی است، موشک شهاب و دیگر وسایل نظامی قدرتمند دارد. عاقلانه فکر کنید و چشم هایتان را باز تر کنید. ایران با تمام قدرت خود ممکن است که خطری برای خاورمیانه باشد و یا یکی از قطب های قدرتمند در خاورمیانه و ممکن در برابر کشورهایی مانند مملکت خسته وبی جان ما، همسایگان یا اعراب قوی باشد لیکن برای غرب یک کشور مسلمان است که کمی پایش را از گلیمش درازتر کرده است و همین.
آغاز گفتگو های سرخ

جرج بوش به انتهای خط نزدیک شده است و در صدد است تا قبل از آن، دیگر پلانهای خود را هم تطبیق کند ( کمی عامیانه و بی تکلف نوشته می کنم ازاین خاطر که نمی خواهم این نوشته ها شما را به یاد اخبار خشک و سر شار از کلمات کلیشه ای بیاندازد). در این روزها شاهد سفر نخست وزیر اسراییل به آمریکا بودید و کم و تم از گفتگوها ی پش پرده خبر دارید ( ممکن گفتگوهای پشت پرده شما را بیش از آنچه هست دلسرد بسازد) اینکه نخست وزیر اسراییل چرا به آمریکا سفر می کند، هزاران دلیل دارد اما در اینکه ایران یکی از مسایل مورد بحث المرت و بوش است، شک نکنید. اینکه المرت شعارهای عجیبی نسبت به ایران سر داده است یا موفاز وزیر اسراییلی می گویید حمله به ایران اجتناب ناپذیر است و اینکه اوباما در سخنانش پیرامون ایران، از بکار گیری تمام قدرت خود در متوقف کردن ایران سخن می گوید و همکاری های امنیتی آمریکا و عراق، ما را به فکر وا می دارد که واقعاً این بار چه دسیسه ای در راه است. آقای بوش در این شب و روزها چه افکار شومی را در سر می پروراند و آیا این افکار به واقعیت می انجامد یا نه، راستش را بخواهید پاهای من به لرزه در می آید با اینکه من اینجا هستم و یک افغان نه یک ایرانی، پس چه رسد به دولت مردان ایرانی که در این شب و روزها نگران هستند و در پی چاره اندیشی برای حفظ حکومت خود. یادم هست سال قبل یک کنفرانس راجع به عواقب رویارویی ایران و آمریکا در یکی از کشور های اروپایی برگزار شد و در این کنفرانس بسیاری از رجال سیاسی شرکت کرده بودند. یکی از آنها دو فرضیه را بیان داشت. یکی اینکه ایران تا آخرین لحظات نزدیک به جنگ را مقاوت می کند و خود را نسبت به این قضیه بی پروا نشان می دهد لیکن زمانی که داغی ماجرا را درک کرد، نسبت به این مسئله که غنی سازی اورانیوم را متوقف کند، تسلیم خواهد شد و بیرق سفید بالا می کند و اما نظریه دوم که امید است چنین نشود.
اینکه جنگ شروع می شود و آیا ایران توان رویارویی با آمریکا را دارد، مسلما چنین نیست لیکن تهدید ایران مربوط به عواملی می شود مانند حزب الله و دیگر احزاب مانند حزب مقتدی صدرو و... اینکه حزب الله نشان داده است می تواند تهدید جدی برای غرب باشد و می تواند در اروپا بمب گذاری، انتحاری و نظایر این را انجام دهد.
شما کدام یک از این فرضیه ها را قابل لمس می بینید و استنباط شما چیست.
ممکن شما بگویید جنگ نمی شود برادر و از این قبیل چیزها لیکن فرض محال خو محال نیست. اما کدام محال؟
نمی توان گفت محال
باید قبل از این ها، راجع به سفر های جرج بوش و کاندولیزا رایس به خاور میانه میگفتم که در ماههای گذشته صورت گرفت لیکن توضیح این سفرها واین قصه، سر دراز دارد.

اوضاع داخلی ایران

یادتان هست که امام خمینی بنیانگذار جمهوری در ایران چه می گفت؟
به آمریکا بگویید از دست ما عصبانی باشد و از این عصبانیت بمیرد
آمریکا هیچ غلطی نمی تواند بکند
در آن زمان آمریکا هیچ غلطی نمی تواسنت بکند امام خمینی راست میگفت ولی اینکه از عصبانیت بمیرد کمی دلخوش کنک بود برای مردم انقلابی و داغ
آمریکا از عصبانیت نمی میرد بلکه آمریکا از عصبانیت جنگ می کند
به احمدی نژاد بگویید آمریکا این بار هر غلطی دلش بخواهد می کند و یکی از این غلط ها رو به وقوع است
نسبت به من عجولانه نظر ندهید و مرا دشمن ایران تلقی نکنید و نسبت به اینکه امام خمینی مرد بزرگی بود در این هم شک نکنید زیرا نه به این عنوان که ما را چند صباحی در کشور خود پذیرفت، نه ! به این عنوان که انقلابی بر پا کرد و یک دولت بوجود آورد این که حکومت ملا مابانه بود و ... مربوط به مردم ایران و خواسته آنها می شود.

اطراف مرزهای ایران زمزمه های مرموزی به گوش می رسد. احزاب مخالف ایران، گروههای ضد انقلاب و دیگر حلقات مخالف زمزمه می کنند. حتی چند نمونه قدرت نمایی در ایران هم نشان دادند. نمی توانم بیش از این راجع به ایران بنویسم زیرا ممکن برادران ایرانی بخوانند و قضاوت و تحلیل بنده آنها را رنج بدهد. اما هزار و هزاران افسوس از اینکه مردم ایران بی خبر تر از آن هستند که بدانند واقعاً WHAT'S GOING ON
دولت برای جلوگیری از پیدایش آشوب های داخلی و تضعیف روحیه مردم، از گفتن واقعیت ها خود دداری می کند و این مهم برای مردم قابل درک نیست.
در آخر می خواهم یاد آور شوم که افغانستان خود ما را به یاد بیاورید که چگونه اوضاع دگرگون شد.
آیا شمایی که در زمان طالب در افغانستان بودید، هیچ زمانی باور می کردید که طالب از افغانستان گم شود؟
اما تصمیم گیری چند انسان دیگر در آمریکا سرنوشت ما و شما را بسیار تغییر داد
و یا عراق را به خاطر آورید که مردم هرگزباور نمی کردند که غولی به نام صدام روزی در پیش چشمشان به دار آویخته شود.
حال به ایران بیایید و این وقایع را برای یک ایرانی در نظر بگیرید.

نکته: نوشته های بالا از نظرات شخصی بنده سرچشمه کرفته است و بنده بر طبق شواهد و مدارک و درکی که از اوضاع داشته ام این تحلیل را نوشتم لیکن هر کس در بیان نظرات خود آزاد است.

روز اول اپریل و خبر اولاد دار شدن وزیر اطلاعات و فرهنگ

2008-12-25T10:44:00.000-08:00

آقای خرم صاحب یک دوگانگی شدند.

یکی از این دوگانگی ها بچه و دیگری دختر می باشد. به پیشنهاد پدر، نام دختر لمر مانده شد لیکن بچه همچنان بی نام می باشد. آقای خرم که در این روزها از طرف رسانه ها شدیداً انتقاد می شوند در شک و تردید هستند که نام بچه ی خود را از زبان دری انتخاب کنند و یا از زبان پشتو به همین دلیل بچه ایشان همچنان بی نام ماندند لیکن دوستان وزارت برای اینکه این مطلب را از دید رسانه ها پنهان کنند، بچه آقای خرم را وزیرک نام دادند.

خبر نگار اسشیتد پرس به نقل از خود آقای خرم می نویسد:

" جای بسی افتخار است که خداوند در این برهه از زمان به بنده دوگانگی عطا نمودند.تا کور شود چشم کسانی که طاقت دیدن بنده را ندارند. از هم اکنون اعلام می کنم بنده هستم و تا زمانی که اصلاحات مورد نظر را تطبیق نکنم، نمی روم"

تخم دزد ها

2008-12-25T10:36:00.000-08:00

تخم دزد ها

روزی بود روزگاری بود. داستان از زبان یکی از دوستانم برای من بازگو شده است. این دوست که متحمل مشکلات بسیاری شده بود، حال در صحت کامل به سر برده و در موقعیت متوسطی از زنده گی همچنان همانند دیگر جوانان افغان تلاش می کند.

نکته: دوستانی که از کشور نا دوست یعنی ایران تشریف آورده اند این داستان را زیادتر درک می کنند و به معانی آن پی می برند.

قصه از زبان دوست متذکر: من جوانی هستم 26 ساله تبعه افغانستان، در کشور ایران تولد شده ام و این افتخار را دارم که توانسته ام به یکی از آرزوهایم که رفتن به دانشگاه بود برسم. 2 سال شد که از ایران به افغانستان آمده ام و در حال حاضر در پوهنحی ادبیات دانشگاه کابل مشغول تحصیل هستم و در کنار درس در یکی از رسانه ها مشغول به کار هستم. سالهای زیادی زا در ایران به دنبال کار و امرار معاش روزها و ماهها را بیهوده از دست دادم تا اینکه تصمیم گرفتم در ایران شاخ گاو را شکستانده و از هر راهی که امکان دارد وارد دانشگاه بشوم و ادامه تحصیل بدهم. نمی توانستم یک سال خود را بیکار کنم و برای کانکور ایران آماده گی بگیرم و از طرف دیگر راجع به بورسهای تحصیلی که برای افغان ها درایران می آمد تا حدودی شنیده بودم. یکی از اقوام ما در بین فامیل و اقوام آوازه ای سر داده بود و در هر خانه ای که رفته بود صفات عظیمی از خود بر جا مانده بود. اجازه بدهید تا بگویم چند نمونه از این صفات را:

اقوام گرامی دیگر نگران آینده اولاد تان نباشید و انتظار به پایان رسید.

دانشگاه در دستان شما و فرزندانتان است.

با خانواده دانشگاهیان بپیوندید. من می توانم فرزندانتان را چه آنهایی که دیپلم دارند و چه آنهایی که دیپلم ندارند را وارد دانشگاه های معتبر ایران کنم.

خلاص اینکه از خود سفیر کبیر جور کرده بود و اقوام بیسواد ما که تا بحال سفارت و دانشگاه را ندیده بودند عده ای باور کرده و عد ه ای هم از روی حسادت بی محلی کرده بودند. قصه از این قرار بود که در سفارت افغانستان بخشی به نام بخش فرهنگی موجود بود و به نظرم که تا حالی موجود می باشد. این بخش تبدیل به جولانگاهی برای افرادی ... شده بود تا هر چه دل تنگشان می خواهد انجام دهند. و از بد روزگار سفیر کبیر سفارت در آن زمان شخصی بود که برای هر کاری خوب می گفت غیر از سفیر شدن و هیچ نظارتی بر جولان دهندگان نداشته و یا اینکه این جولان دهندگان زیرک، این اجازه را به او نمی دادند. بخش فرهنگی سفارت افغاستان در تهران بیش از اینکه کارهای فرهنگی انجام بدهد کارهای تقلبی و جعل اسناد می کرد. متاسفانه در طول عمری که در ایران داشته ام هیچ گونه حرکت و یا فعالیتی که شایسته یک بخش فرهنگی یک سفارت باشد ندیدم. این بخش دارای زیر مجموعه های نیز بود که یکی از این زیر مجموعه ها بخش دانشجویی بود که هیچ ارتباط محکمی به سفارت نداشت و یا حداقل کارمندان این بخش(دانشجویی) کارمندان رسمی سفارت نبودند لیکن دوستان زیرک از نام سفارت افغانستان استفاده کرده و این بخش را یکی از ارکان اصلی سفارت معرفی نمودند.

اجازه بدهید تا از فعالیت های این بخش بگویم و دانه دانه توضیحا ت بدهم.

در ابتدا اینکه اکثر شما دوستان با نام آقای انصاری ملقب به انصاری بلوچ آشنا هستید و یا لااقل از کرامات حسنه ایشان بی بهره نبوده اید. بله همان انصاری بلوچ مشهور و یا با بهتر بگویم همان منجی دانش و دانشگاه برای ما جوانان ساده لو. ایشان کسی نبودند به جز یک کمیشن کار و یا یک کسی که در زمان خود هوشیاری به خرج داده و پل ارتباطی بین وزارت خارجه ایران و افغانستان شده بودند و ایشان تنها کسی بودند که لیست افراد خوشبخت برای دانشگاه را انتخاب می کردند. حال بگذریم که چی ها کرده اند و یا نکرده اند برای دوستان ایران شیشته.

نکته: دوستانی که از طریق شخص مذکور به دانشگاه رفته اند و برای خود کسی شده اند، نوش جانشان و گوارای وجود. لطفا قضاوت عجولانه نکنید و بگذارید تا کسانی که قربانی شده اند قضاوت کنند زیرا این داستان شرح حال بسیاری از دوستان ایران شیشته می باشد.

بعد از چند سالی که آقای بلوچ جولان دادند، دوستان جوان دیگری را هم با خود همراه کردند( تخم دزد ها) این دوستان جوان که خود دانشگاهی بودند بعد از مدتها به این قضیه واقف شدند که آقای بلوچ کمشن کار است و چرا از این به بعد خودشان زمام کار را به دست نگیرند. زیرا که تخم دزدها خود از قربانیان بوده و شرایط و احساسات یک منتظر ورود به دانشگاه را بهتر از هر کسی می فهمند. داستان به این جا رسید که تخم دزدها به مقاصد خود رسیدند و منجی بلوچ را از اریکه قدرت پس زدند. نکته انحرافی در این جاست که یکی از این تخم دزدها از اقوام نزدیک آقای انصاری بلوچ است. این قوم نزدیک که تحصیلاتش حتی به متوسطه هم نمی خورد، از لین ارتباطی آقای انصاری استفاده کرده و وارد دانشگاه مذاهب تهران بورسیه نوع الف شدند. به گفته ی یکی از دوستان نزدیک آقای انصاری، شخص مذکور در بیابان های شهر کاشان مشغول به گوسفند چرانی بوده اند و از لطف آقای انصاری تبدیل به یک دانشجو در شهر تهران شده اند. خوب اجازه بدهد به طور مختصر ابتدای نام کوچک و نام فامیل این تخم دزد ها را بنویسم زیرا اگر کامل نوشته کنم بد است نه( حتی تخم دزد هم برای خود آبرو و عزت دارد و ما به حقوق آنها احترام می گذاریم)

ا.ک ( همان اقوام بنده که در ابتدا ذکر خیرشان شد) سابق در رشته ی فلسفه در دانشگاه مذاهب تهران مشغول تحصیل بودند لیکن حالی نمی دانم.

ج.ا ( نزدیک آقای انصاری) عرض کردم در دانشگاه مذاهب رشته ی فلسفه می خواندند که در این اواخر با خبر شدم که از آنجا اخراج شده اند)

و شخص سوم س.ر ( اگر غلط نکنم لیسانس علوم سیاسی)

ا.ک که پف بسیار در بین اقوام نموده بودند دو سال از عمر شیرین بنده را به بهانه های مختلف ضایع نمودند و هرگز او را از این بابت نمی بخشم. این بهانه ها شامل همان وعده های دروغی که " ها امسال وارد دانشگاه مکنم تو را و ..." این شخص در همه جا خود را کارمند سفارت افغانستان معرفی کرده بود در حالی که به حیث خانه سامان و یا همان آبدارچی ایرانیها در بخش دانشجویی مشغول بود. از بخش دانشجویی گفتم و شخص دیگری به یادم آمد این شخص کسی نبود جز آقای پنجشیری که در آن زمان مسول بخش فرهنگی سفارت بودند. دوستان تخم دزد ما جسارت خود را بالا برده و در پی ساختن توطئه برای پنجشیری شدند و مبارزه نا برابری را با وی شروع کردند. از این خاطر نا برابر که آقای پنجشیری بسیار پخته بوده و از پس جوانان چوشک خوری مانند اینها به راحتی بر آمد. خوب بسیار به این طرف و آن طرف خیز زدم و رشته اصلی داستان از دستم رفت.

تخم دزد اول( ج.ا)

این جناب که تازه وارد عرصه کمیشن کاری شده بود در ابتدا چند تخنیک از دوستان خود نوش جان کردند مگم پسان پسان حرفه ای شد. بسیار جوانان چه دختر و چه بچه توسط این شخص چند سالی از عمرشان ضایع شد. این جناب بعد از بازدید مراجعه کنندگان بسیار و متقاضیان ورود به دانشگاه، فنون نفری بازی را هم آموخته و کلید ورود به دانشگاه را بهانه کرده و نفری بازی را شروع کردند. تنها چیزی که این جناب از یک کمشن کار خوب درک کرده بود، یک دست دریشری و یک بیگ دیپلمات بود که او را کمک می کرد تا به جاهایی مانند وزارت تحصیلات ایران بروند و یا دیگر جاها.دیگر نمی دانم چه بگویم از نامردی و نا جوانی هایی که این تخم دزد در حق جوانان با استعداد افغانستان کرده است.

تخم دزد دوم(س.ر)

بسیار زیرک و هوشیار مگم کم چانس. ممکن زیرک از این خاطر که علوم سیاسی خوانده بود. این پست رذیل غیر از اینکه کارهای تخم دزدان دیگر را میکرد، خیانت دیگری را هم به ارمغان آورده بود گلد کویست( می دانم که شما هم راجع به آن می دانید) دانشجویان کم پول و مستضعف زیادی رابا چالهای مختص گلد کوئیست لوچ کرد و بدون هیچ عذاب وجدان در حال زنده گی است.

تخم دزد سوم( ا.ک)

بسیار شد هرچه بگویم کم است. این شخص تعدادی از افراد فامیل خود را در رشته های مخبلف و در دانشگاههای مختلف شامل کرد.من بسیار ساده بودم و به او اطمینان کردم حتی قابل ذکر است زمانی که تلیفون موبایل در ایران 1000 $ بود بنده با پول کارگری و بنایی برای او موبایل خریدم اما هیچ. هر کدام از این تخم دزدها شیو های زیادی برای پول گرفتن داشتند. یکی از این روشها جور کردن دیپلم تقلبی بود. بسیار دیپلم ها ی تقلبی توسط همین اشخاص و دیگر اشخاص جور شد و بسیار افراد نالایق به دانشگاهها رفتند بوسیله همین دپلم های تقلبی تعدادی از آنها که حتی متوسطه را هم نخوانده بودند به دانشگاه رفتند و ای کاش می توانستند ادامه بدهند. نمی توانستند و بورس را ضایع کرده و آبروی جوانان افغان را بردند. به نقل از یکی از استادان دانشگاه بین المللی قزوین: حیف این بورس ها که برای شما افغانیها می یاد و شما قدر اینارو نمی دنید دیگر توان آن نیست تا خیانتهای اینها را بگویم زیرا ممکن شما دوست عزیز که این را می خوانید یکی از قربانیان باشید.و یک نکته دیگر اینکه این سه هرگز دوست یکدیگر نبودند و هر لحظه در پی ور اندازی یکدیگر بودند.